ஐசுவரியவான்

லூக்கா 12:13-21-ல் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள ஐசுவரியவானின் உவமை, மனித இருதயத்தில் மறைந்திருக்கும் பொருளாசையின் மாயையையும், நித்தியத்தை மறந்த பூலோக சேமிப்பின் பயங்கரமான முடிவையும் இயேசுவின் மூலம் தெளிவாக வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறது. சொத்துத் தகராறோடு வந்த ஒரு மனிதனின் சுயநலக் குரலில் தொடங்கிய இந்த உரையாடல், உலகச் செல்வத்தின் நிலையாமையையும் தேவனிடத்தில் நாம் பெறவேண்டிய ஆவிக்குரிய ஐசுவரியத்தின் இன்றியமையாமையையும் ஆழமாகப் படம்பிடிக்கிறது.

1. சொத்துப் பங்கீட்டுத் தகராறும் இயேசுவின் எச்சரிக்கையும்

திரளான ஜனங்கள் கூடிவந்திருந்த வேளையில், கூட்டத்திலிருந்து ஒருவன் உரத்த குரலில்: 'போதகரே, ஆஸ்தியை என்னோடே பங்கிட்டுக் கொள்ளும்படி என் சகோதரனுக்குச் சொல்லும்' என்று இயேசுவிடம் முறையிட்டான் (லூக்கா 12:13). நியாயப்பிரமாணத்தின்படி பூர்வ இஸ்ரவேலில் மூத்த மகனுக்கு இரட்டிப்புப் பங்கு வழங்கப்பட்டது (உபாகமம் 21:17). அத்தகைய வழக்குகளில் ரபீக்கள் தீர்ப்பு வழங்குவது வழக்கம். ஆனால் இயேசு அவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: 'மனுஷனே, என்னை உங்களுக்கு நியாயாதிபதியாகவும் பங்கிடுகிறவனாகவும் ஏற்படுத்தினவன் யார்?' என்றார். வெளிப்புறச் சொத்துச் சண்டையைத் தீர்ப்பதைவிட, இருதயத்தில் வேரூன்றிய பொருளாசையைக் களைவதே முதன்மையானது என்பதை உணர்ந்த ஆண்டவர்: 'பொருளாசையைக் குறித்து எச்சரிக்கையாயிருங்கள்; ஏனெனில் ஒருவனுக்கு எவ்வளவு திரளான ஆஸ்தி இருந்தாலும் அது அவனுக்கு ஜீவனாயிராது' என்று கூட்டத்தினரை எச்சரித்தார்.

2. செழித்த நிலமும் ஐசுவரியவானின் சுயநலத் தனிமொழியும்

இந்த எச்சரிக்கையை விளக்க ஓர் உவமையை இயேசு கூறினார்: ஒரு ஐசுவரியவானுடைய நிலம் அமோகமாய் விளைந்தது. அவன் தன் தானியங்களை வைக்க இடமின்றித் தவித்தான். தேவன் தந்த இந்த அபரிமிதமான விளைச்சலுக்காக தேவனுக்கு நன்றி செலுத்தவோ, பட்டினியால் வாடும் ஏழை விவசாயிகளுக்கு உதவவோ அவன் நினைக்கவில்லை. மாறாக, அவன் தன் உள்ளத்திற்குள் சுயநலமாக யோசித்து: 'நான் என்ன செய்வேன்? என் தானியங்களைச் சேர்த்து வைக்கிறதற்கு இடமில்லையே. நான் ஒன்று செய்வேன்; என் களஞ்சியங்களை இடித்து, பெரிதாகக் கட்டி, எனக்கு விளைந்த தானியத்தையும் என் உடைமைகளையும் அங்கே சேர்த்து வைப்பேன்' என்றான் (லூக்கா 12:17-18). அவன் 'நான்', 'என்னுடைய' என்ற சொற்களையே திரும்பத் திரும்பப் பேசி, தன்னை மட்டுமே மையமாகக் கொண்ட ஒரு மாய உலகத்தில் வாழ்ந்தான்.

3. ஆத்துமாவை ஏமாற்றும் பூலோகக் கொட்டகைகள்

அவன் தன் ஆத்துமாவை நோக்கி: 'ஆத்துமாவே, உனக்காக அநேக வருஷங்களுக்கு அநேக பொருள்கள் சேர்த்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது; நீ இளைப்பாறி, புசித்துக் குடித்து, பூரிப்பாயிரு' என்று சமாதானம் கூறினான். தானியத்தாலும் திராட்சைரசத்தாலும் தேவனால் படைக்கப்பட்ட ஆத்துமாவைத் திருப்திப்படுத்திவிடலாம் என்று அவன் நினைத்ததே அவனது மாபெரும் அறியாமை. பல வருடங்கள் தன் வசம் இருப்பதாக அவன் எண்ணினான்; ஆனால் அவனது மூச்சும் வாழ்நாளும் பரலோகத் தந்தையின் கரத்தில் இருக்கிறது என்பதை அவன் உணரவே இல்லை. பூலோக வசதிகளே தனக்கு நிரந்தரப் பாதுகாப்பு என்று அவன் கண்மூடித்தனமாக நம்பினான்.

4. தேவனுடைய திடீர் நியாயத்தீர்ப்பு: "இராத்திரியிலே உன் ஆத்துமா எடுத்துக்கொள்ளப்படும்"

அவன் தன் களஞ்சியங்களைப் பெருக்கத் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில், தேவனுடைய பயங்கரமான சத்தம் தொனித்தது: 'மதியீனனே, இந்த இராத்திரியிலே உன் ஆத்துமா உன்னிடத்திலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படும், அப்பொழுது நீ சேகரித்தவைகள் யாருடையதாகும்?' (லூக்கா 12:20). 'எடுத்துக்கொள்ளப்படும்' என்ற கிரேக்கப் பதம் (அபைத்தியோ) ஒரு கடனைக் கட்டாயமாகத் திரும்பக் கோருவதைக் குறிக்கும் சொல்லாகும். தேவன் அவனுக்கு ஈவாகத் தந்த ஜீவனையும், ஆரோக்கியத்தையும், ஞானத்தையும் அந்த இரவிலேயே தணிக்கை செய்யக் கட்டளையிட்டார். அவனது பிரம்மாண்டமான களஞ்சியங்கள் அப்படியே நின்றன; ஆனால் அவன் வெறுங்கையனாய், நிராதரவாய் நித்திய நியாயத்தீர்ப்பிற்கு முன்பாக நிற்க நேரிட்டது.

5. தேவனிடத்தில் ஐசுவரியவானாய் வாழும் நித்திய அழைப்பு

இயேசு இந்த உவமையை முடிக்கும்போது: 'தேவனிடத்தில் ஐசுவரியவானாயிராமல், தனக்காகவே பொக்கிஷங்களைச் சேர்த்து வைக்கிறவன் இப்படியே இருக்கிறான்' என்று முடித்தார் (லூக்கா 12:21). நிலம் விளைந்தது தவறல்ல, செல்வத்தைப் பெற்றதும் பாவமல்ல; ஆனால் தேவனை மறந்து, சக மனிதனைப் புறக்கணித்து, பூலோகப் பொருள்களையே தன் தெய்வமாக வணங்கியதே அவனது அழிவுக்குக் காரணமானது. இன்று நாம் தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் பொக்கிஷங்களைச் சேர்க்கிறோமா அல்லது அழியும் பூலோகக் களஞ்சியங்களைக் கட்டி நம் ஆத்துமாவை வஞ்சிக்கிறோமா என்பதை ஆராய்ந்து பார்க்க இந்த உவமை நம்மை அறைகூவி அழைக்கிறது.