யோசேப்பு தன் சகோதரர்களை மன்னித்தல்: தெய்வீக சமாதானம், வெள்ளிப் பாத்திரம் மற்றும் தேவ பராமரிப்பு

பஞ்சம் என்பது இனி ஒரு தற்காலிக வறட்சி மட்டுமல்ல; அது மனிதகுலத்தை அடியோடு அழிக்கும் ஒரு கொடூர மரண சாசனமாக மாறியிருந்தது. கானான் தேசத்தின் கரடுமுரடான சுண்ணக்கல் மலைகளெங்கும் மேய்ச்சல் நிலங்கள் வெள்ளைச் சாம்பலாய் உதிர்ந்தன; வற்றாத நீரோடைகள் வரண்டுபோயின; மடிந்துபோன ஆடுகளின் அலறல் பாழ் பள்ளத்தாக்குகளெங்கும் எதிரொலித்தது. முதிர்வயதான முற்பிதா யாக்கோபு தன் குமாரர்களின் வறண்ட, பயம் நிறைந்த கண்களை உற்றுநோக்கி: "நீங்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது என்ன? எகிப்திலே தானியம் உண்டென்று கேள்விப்படுகிறேன்; நாம் சாகாமல் உயிரோடிருக்கும்படி, நீங்கள் அங்கே போய், நமக்காகத் தானியம் கொள்ளுங்கள்" (ஆதியாகமம் 42:1-2) என்று கட்டளையிட்டான். பத்து சகோதரர்களும் தங்கள் கழுதைகளில் சேணம் கட்டி, இருநூறு மைல் தெற்கு நோக்கிப் புறப்பட்டனர்; ஆனால் தங்களை விற்கப்பட்ட சகோதரனின் காலடியில் சேர்க்கும் தேவனுடைய உன்னத வலைக்குள் தாங்கள் நடக்கிறோம் என்பதை அவர்கள் அறியவே இல்லை!

1. வணங்கிய தானியக் கட்டுகள்: அறியப்படாத எகிப்திய அதிபதியின் சந்திப்பு

மெம்பிஸ் நகரத்தின் பிரம்மாண்டமான தானியக் களஞ்சியங்களை அடைந்த அந்த பத்து எபிரேய மேய்ப்பர்கள், பல தேசங்களிலிருந்து வந்திருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான ஏழை அகதிகளுக்கு நடுவே திகைத்து நின்றனர். அங்கே, ஆயுதம் தாங்கிய எகிப்திய ஈட்டி வீரர்களின் நடுவே, தந்தச் சிம்மாசனத்தில் வீற்றிருந்தவர் எகிப்தின் சர்வவல்லமையுள்ள பிரதம மந்திரி—சாப்னாத்பன்னேயா!

அவர் விலையுயர்ந்த தூய வெண்துகில் ராஜ வஸ்திரங்களைத் தரித்திருந்தார்; கழுத்தில் தங்க பொன் மாலை (*ரபாத்*) ஜொலித்தது; எகிப்திய அரச முறைமைப்படி முகம் முழுமையாக சவரம் செய்யப்பட்டு, கம்பீரமான தோற்றத்தோடு, ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளரின் உதவியுடன் கண்டிப்பான எகிப்திய மொழியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அந்தப் பத்து சகோதரர்களும், தங்களுக்கு முன்பாக வீற்றிருக்கும் இந்த உலகப் பேரரசன் தாங்கள் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் விற்றுப்போட்ட தங்கள் சொந்த தம்பி யோசேப்புதான் என்பதைச் சிறிதும் கற்பனை செய்து பார்க்கவில்லை.

அரச பீடத்தை நெருங்கிய அந்த பத்து சகோதரர்களும் முழங்கால்படியிட்டு, தங்கள் முகங்கள் தரைமட்டும் பட சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து பணிந்தனர். மோசே அந்த உன்னத வரலாற்று வினாடியைப் பதிவு செய்கிறார்:

"யோசேப்பின் சகோதரர் வந்து, தரைமட்டும் குனிந்து, அவனை வணங்கினார்கள். யோசேப்பு தன் சகோதரரைக் கண்டு, அவர்களை அறிந்துகொண்டான்; ஆனாலும் அறியாதவன்போல அவர்களோடே கடினமாய்ப் பேசினான்... அப்பொழுது யோசேப்பு அவர்களைக்குறித்துக் கண்ட சொப்பனங்களை நினைத்து..." (ஆதியாகமம் 42:6-9)

இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எபிரோனின் வயல்வெளிகளில், பதினேழு வயது யோசேப்பு கண்ட சொப்பனத்தில், அவர்களின் தானியக் கட்டுகள் தன் கட்டை வணங்கியதை அவன் பகிர்ந்தான். அன்று அவர்கள் அவனைக் கொலைவெறியோடு ஏளனம் செய்து, அந்த சொப்பனங்களை அழிக்கக் குழியிலே தள்ளினர். ஆனால் இப்போது, உலக வல்லரசின் சிம்மாசனத்தின் முன்பாக, தேவனுடைய வார்த்தை ஒரு எழுத்துக்கூட மாறாமல் அப்படியே துல்லியமாய் நிறைவேறியது!

2. மனச்சாட்சியின் உலைக்களம்: சிறைவைக்கப்பட்ட சிமியோன்

யோசேப்பு அவர்களை உடனடியாக அடையாளம் கண்டுகொண்டான் (*நாகார்*); ஆனால் வெறும் போலி சமாதானத்தினால் எந்த ஆவிக்குரிய நன்மையும் இல்லை என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். அவர்களின் கடினமான இருதயங்கள் உண்மையாகவே உடைந்திருக்கிறதா? ராகேலின் மற்றொரு மகனான தன் அருமைத் தம்பி பென்யமீன் மீதும், தன் முதிய தந்தை யாக்கோபின் மீதும் இன்னும் அதே பழைய கொலைவெறி பொறாமை அவர்களுக்குள் இருக்கிறதா என்பதை அவன் ஆராய வேண்டியிருந்தது.

ஒரு கண்டிப்பான எகிப்திய அதிகாரியின் பாணியில் அவன் கர்ஜித்தான்: "நீங்கள் ஒற்றர்கள்! இந்த தேசத்தின் பலவீனங்களை உளவுபார்க்கவே வந்திருக்கிறீர்கள்!"

சகோதரர்கள் நடுநடுங்கி: "இல்லை என் ஆண்டவனே, உமது அடியாராகிய நாங்கள் உணவு வாங்கவே வந்தோம்; நாங்கள் உத்தமர்கள்... நாங்கள் பன்னிரண்டு சகோதரர்கள்; இளையவன் எங்கள் தகப்பனிடத்தில் இருக்கிறான், ஒருவன் இப்போது இல்லை" என்று கதறினர்.

யோசேப்பு அந்த வார்த்தையைப் பற்றிக்கொண்டான்: அவர்கள் உத்தமர்கள் என்பதை நிரூபிக்க, ஒரு சகோதரன் இங்கே சிறையில் வைக்கப்பட வேண்டும்; மற்றவர்கள் தானியத்தைக் கொண்டுபோய்க் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றிவிட்டு, தங்கள் இளைய தம்பியாகிய பென்யமீனைக் கூட்டிக்கொண்டு வர வேண்டும் என்றான். மூன்று நாட்கள் அவர்களைக் காவலில் வைத்தான். அந்த இருண்ட சிறைக்குள், இருபத்திரண்டு ஆண்டுகளாகத் தூங்கிக்கிடந்த குற்ற உணர்ச்சி வெடித்துச் சிதறியது. அருகிலிருந்த எகிப்திய அதிபதியால் தங்கள் எபிரேய மொழியைப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பதை அறியாமல், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து கதறினர்:

"மெய்யாகவே நாம் நம்முடைய சகோதரனுக்கு விரோதமாய்ச் செய்த குற்றம் நம்மேல் சுமந்தது; அவன் நம்மை நோக்கிக் கெஞ்சினபோது அவனுடைய ஆத்துமாவின் வியாகுலத்தை நாம் கண்டும் அவனுக்குச் செவிகொடாமற்போனோம்; ஆகையால் இந்த இடுக்கண் நமக்கு வந்தது!" (ஆதியாகமம் 42:21)

இதைக் கேட்ட யோசேப்பின் இதயம் தாங்கவில்லை; அவன் உடனே அடுத்த அறைக்குள் ஓடிப்போய் கதறி அழுதான். பின்னர் தன் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டு திரும்பி வந்து, கொடூர குணம் கொண்ட இரண்டாவது மகனான சிமியோனைக் கட்டிச் சிறையில் போட்டான். மற்றவர்களின் சாக்குகளில் தானியத்தை நிரப்பிக் கொடுத்து, அவர்களின் பணத்தையும் திருடாமல் அந்தப் பைகளுக்குள்ளேயே மறைத்து வைக்கும்படி தன் காரியக்காரனுக்குக் கட்டளையிட்டு அனுப்பினான்.

தெய்வீக வெளிப்பாடு: தன் ஆவிக்குரிய கம்பீரத்தை மறந்து, உரத்த சத்தமிட்டுக் கதறி அழுத யோசேப்பு: "நான்தான் யோசேப்பு! என் தகப்பன் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறாரா?" என்று தன்னை வெளிப்படுத்துகிறான்.

3. அரச விருந்தும் ஆச்சரியமூட்டிய பிறந்த வரிசையும்

கானானில் தானியம் தீர்ந்துபோனபோது, யாக்கோபு வேறு வழியின்றி பென்யமீனை அனுப்ப ஒப்புக்கொண்டான். யூதா தன் சொந்த உயிரை ஈடாக வைத்து: "அவனுக்காக நான் உத்தரவாதம் பண்ணுகிறேன்; என் கையிலே அவனைக் கேட்கலாம்" (ஆதியாகமம் 43:9) என்று பொறுப்பேற்றான். இரட்டிப்புப் பணத்தோடும், தேன், பிஸ்தா பருப்புகள் போன்ற கானானின் விசேஷித்த காணிக்கைகளோடும் சகோதரர்கள் மீண்டும் எகிப்தை அடைந்தனர்.

தன் சொந்தத் தாயின் மகனாகிய பென்யமீனைக் கண்ட யோசேப்பின் உள்ளம் உருகியது (*ரஹமீம்*). அவன் தன் இல்லத்தில் ஒரு மாபெரும் விருந்தை ஆயத்தம் செய்யும்படி பணித்தான்.

நண்பகலில் சகோதரர்கள் யோசேப்பின் இல்லத்திற்குள் பிரவேசித்தனர். யோசேப்பு அவர்களை அன்போடு நோக்கி: "நீங்கள் சொன்ன உங்கள் முதிர்ந்த தகப்பன் சுகமாய் இருக்கிறாரா? இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறாரா?" என்று விசாரித்தான். பென்யமீனைக் கண்டபோது: "மகனே, தேவன் உனக்குக் கிருபை செய்வாராக" என்றான். அவனது நெஞ்சில் அன்பு வெள்ளம்போல் பொங்கி வழிந்ததால், அவன் உடனடியாகத் தன் தனி அறைக்குள் ஓடிப்போய் வாய்விட்டு அழுது, பின்னர் முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு கம்பீரமாய் வந்து: "அப்பம் வையுங்கள்" என்றான்.

அப்போது ஒரு மாபெரும் ஆச்சரியம் நிகழ்ந்தது! யோசேப்பின் காரியக்காரன் அந்தப் பதினொரு சகோதரர்களையும் அவர்களின் பிறந்த வரிசைப்படி—மூத்தவனான ரூபன் தொடங்கி இளையவனான பென்யமீன் வரை—துல்லியமாக வரிசையாக அமர வைத்தான்! சகோதரர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து நடுநடுங்கினர்; பதினொரு நாடோடி மேய்ப்பர்களின் பிறந்த தேதியை இந்த எகிப்திய அதிபதி எப்படித் துல்லியமாய் அறிந்தார்? மேலும், யோசேப்பின் மேசையிலிருந்து பரிமாறப்பட்டபோது, பென்யமீனுக்கு மற்றவர்களைவிட ஐந்து மடங்கு அதிகமான பங்கு கொடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் பொறாமைப்படுகிறார்களா என்று யோசேப்பு கவனித்தான்; ஆனால் அவர்கள் சற்றும் பொறாமைப்படாமல், அவனோடு மகிழ்ச்சியாய்ப் புசித்துத் திருப்தியடைந்தனர்.

4. பென்யமீனின் சாக்கில் வைக்கப்பட்ட வெள்ளிப் பாத்திரம்

விடியற்காலத்தில் இறுதிப் பரீட்சை தொடங்கியது. சகோதரர்கள் தங்கள் கழுதைகளில் தானியத்தை ஏற்றிக்கொண்டு ஆனந்தத்தோடு ஊர் திரும்பியபோது, யோசேப்பு தன் காரியக்காரனிடம் கூறினான்:

"என் பாத்திரமாகிய வெள்ளிப் பாத்திரத்தை இளையவனுடைய சாக்கின் வாயிலே அவனுடைய தானியப் பணத்தோடேகூடப் போடு." (ஆதியாகமம் 44:2)

அவர்கள் நகர வாசலைக் கடந்து சிறிது தூரம் சென்றவுடனேயே, எகிப்திய ரதங்களின் சத்தம் புழுதியைக் கிளப்பியது. யோசேப்பின் காரியக்காரன் அவர்களை வழிமறித்து: "நன்மைக்குத் தீமை செய்தது ஏன்? என் எஜமான் குறிசொல்லுகிற வெள்ளிப் பாத்திரத்தை நீங்கள் ஏன் திருடினீர்கள்?" என்று கர்ஜித்தான்.

தங்கள் உத்தமத்தை உறுதியாக நம்பிய சகோதரர்கள்: "உமது அடியாரில் யாரிடத்தில் அது காணப்படுகிறதோ அவன் சாகக்கடவன்; நாங்களும் எங்கள் ஆண்டவனுக்கு அடிமைகளாவோம்" என்று துணிவோடு கூறினர்.

காரியக்காரன் ரூபனின் பையிலிருந்து தொடங்கி ஒவ்வொரு பையாகச் சோதித்தான். இறுதியாகப் பென்யமீனின் சாக்கிற்குள் கையை விட்டபோது, பளபளவென மின்னிய அரச வெள்ளிப் பாத்திரம் (*கபீஆ*) வெளியே வந்தது!

ஒரு பெருங்கூக்குரல் எழுந்தது! சகோதரர்கள் தங்கள் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டனர். அன்று யோசேப்பைக் கைவிட்டது போல இன்று அவர்கள் பென்யமீனைக் கைவிடவில்லை; தங்கள் கழுதைகளில் மீண்டும் சுமையை ஏற்றிக்கொண்டு, கதறியழுது யோசேப்பின் காலடியில் வந்து விழுந்தனர்.

5. யூதாவின் பரிந்துரை உரை: சிலுவை அன்பின் நிழலாட்டம்

யோசேப்பு அவர்களிடம்: "நீங்கள் செய்த இந்த காரியம் என்ன?" என்றான்.

அங்கே ஒரு மாபெரும் வரலாற்றுத் திருப்புமுனை எழுந்தது. யோசேப்பு கூறினான்: "எவனிடத்தில் பாத்திரம் காணப்பட்டதோ, அவன் மட்டுமே எனக்கு அடிமையாவான்; நீங்களோ சமாதானமாய் உங்கள் தகப்பனிடத்திற்குப் போங்கள்." அன்று தோத்தானில் ராகேலின் மகனைக் கைவிட்டுச் சென்றது போல, இன்றும் ராகேலின் மற்றொரு மகனைக் கைவிட்டுவிட்டுத் தப்பித்துக்கொள்ள அவர்களுக்குப் பொன்னான வாய்ப்புக் கிடைத்தது.

ஆனால் அப்போது யூதா முன்னேறி வந்தான்! உலக வரலாற்றின் மிக உன்னதமான பரிந்துரை உரையை அவன் பேசினான் (ஆதியாகமம் 44:18-34). தன் முதிய தந்தை யாக்கோபின் இதயத் துடிப்பை விவரித்து:

"ஆகையால், இந்த வாலிபனுக்குப் பதிலாக உமது அடியேன் என் ஆண்டவனுக்கு அடிமையாய் இருக்கட்டும்; வாலிபன் தன் சகோதரரோடேகூடப் போகட்டும். வாலிபன் என்னோடே கூட இல்லாதிருந்தால், நான் என் தகப்பனிடத்திற்கு எப்படிப் போவேன்? என் தகப்பனுக்கு நேரிடும் தீங்கை நான் எப்படிக் காண்பேன்?" (ஆதியாகமம் 44:33-34)

என்று கதறினான். அன்று யோசேப்பை இருபது வெள்ளிக்காசுக்கு விற்ற அதே யூதா, இன்று தன் தம்பிக்காகத் தன் சொந்த சுதந்திரத்தையே தியாகம் செய்து நிரந்தர அடிமையாக மாற முன்வந்தான்!

6. "நான்தான் யோசேப்பு!": தேவ பராமரிப்பின் மாபெரும் வெற்றி

யோசேப்பால் இனி தன் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அவன் எகிப்திய அதிகாரிகளை நோக்கி: "எல்லாரையும் என்னை விட்டு வெளியே போகப்பண்ணுங்கள்!" என்று கத்தினான்.

தன் சகோதரர்களோடு தனித்திருந்த அந்த அறையில், யோசேப்பின் நெஞ்சடைத்த அழுகை பெருவெள்ளமாக உடைந்தது. எகிப்தியர்களும் பார்வோனின் அரண்மனை மக்களும் கேட்கத்தக்கதாக அவன் உரத்த சத்தமிட்டுக் கதறி அழுது, தன் தாய்மொழியான எபிரேயத்தில் பேசினான்:

"நான்தான் யோசேப்பு! என் தகப்பன் இன்னும் உயிரோடிருக்கிறாரா?" (ஆதியாகமம் 45:3)

சகோதரர்கள் பேச்சற்றுப் போயினர்; பயங்கர பீதியில் கல்லைப்போல உறைந்து நின்றனர். தாங்கள் விற்றுப்போட்ட அதே யோசேப்பின் முன்னிலையில், அவனது சர்வவல்லமையுள்ள அரசவையில் தாங்கள் நிற்கிறோம் என்பதை உணர்ந்தபோது, மரண பயம் அவர்களைத் தாக்கியது.

ஆனால் யோசேப்பு: "என் சமீபத்தில் வாருங்கள்" என்று கனிவோடு அழைத்து, அவர்களைத் தழுவிக்கொண்டு, பரிசுத்த வேதாகமத்தின் மிக உன்னதமான தேவ பராமரிப்பின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தினான்:

"நீங்கள் எகிப்திற்கு விற்றுப்போட்ட உங்கள் சகோதரனாகிய யோசேப்பு நான்தான். என்னை இவ்விடத்திற்கு விற்றுப்போட்டதினால் நீங்கள் துக்கப்படவேண்டாம்; அது உங்களுக்கு விசனமாய் இருக்கவேண்டாம்; ஜீவரட்சணை செய்யும்படிக்கு தேவன் என்னை உங்களுக்கு முன்னே அனுப்பினார்... ஆதலால் நீங்கள் அல்ல, தேவனே என்னை இவ்விடத்திற்கு அனுப்பினார்!" (ஆதியாகமம் 45:4-8)

யோசேப்பு தன் தம்பியாகிய பென்யமீனின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதான்; பென்யமீனும் அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு அழுதான். பின்னர் தன் சகோதரர் எல்லாரையும் முத்தமிட்டு, அவர்கள்மேல் விழுந்து அழுதான்; அதன்பின்பு அவனது சகோதரர்கள் பயம் நீங்கி அவனோடே பேசினார்கள்.

யாக்கோபு மரித்த பிறகும் யோசேப்பு பழிவாங்குவான் என்று சகோதரர்கள் அஞ்சியபோது, யோசேப்பு மீண்டும் தன் மாறாத விசுவாசத்தை அறிக்கையிட்டான்: "பயப்படாதிருங்கள்; நான் தேவனுடைய ஸ்தானத்தில் இருக்கிறேனா? நீங்கள் எனக்குத் தீமைசெய்ய நினைத்தீர்கள்; தேவனோ, இந்நாளில் நடந்தபடியே, வெகு ஜனங்களை உயிரோடே காக்கும்படிக்கு, அதை நன்மையாக முடித்தார்" (ஆதியாகமம் 50:19-20). குழியும், விலங்குகளும், போத்திபாரின் பொய்ப்பழியும், சிறைச்சாலையின் இருளும் தேவனுடைய மீட்பின் திட்டத்தில் ஒன்றுசேர்ந்து நெய்யப்பட்டு, இஸ்ரவேலின் குடும்பத்தை பஞ்சத்திலிருந்து காப்பாற்றி, உலக இரட்சகரின் வம்சவழியைக் காத்துக்கொண்டது!