பண்டைய கிழக்கத்திய தேசத்தின் சுட்டெரிக்கும் வனாந்தர வெயில், அபாரீம் மலைத்தொடரின் வறண்ட சுண்ணாம்புப் பாறைகளின் மேல் தகித்துக்கொண்டிருந்தது. யோர்தான் நதியின் கிழக்குக் கரையிலுள்ள மோவாபின் பரந்த சமவெளியிலே, பன்னிரண்டு இஸ்ரவேல் கோத்திரங்களின் லட்சக்கணக்கான கூடாரங்கள் சித்தீமின் கருவேல மரங்களின் நிழலிலே ஒரு பெரிய அமைதியான கடல்போல விரிந்து கிடந்தன. அந்த மாபெரும் பாளையத்திலிருந்து, சால்வை போர்த்திய ஒரு தனிமையான மனித உருவம் மலையை நோக்கித் தன் இறுதிப் பயணத்தைத் தொடங்கியது. அவரே எகிப்தின் இளவரசன், மீதியான் வனாந்தரத்தின் ஆடு மேய்ப்பன், செங்கடலின் வழியாக இஸ்ரவேலை மீட்டெடுத்த மாபெரும் தலைவன், மற்றும் சர்வவல்ல தேவனுடைய உன்னத சிநேகிதனாகிய மோசே ஆவார்! அவர் தன் இறுதி யாத்திரையிலே எந்த ஒரு மெய்க்காப்பாளனையோ, ஆயுதந்தாங்கிய சேவகனையோ அல்லது மருத்துவ உதவியாளனையோ உடன் அழைத்துச் செல்லவில்லை. நூற்று இருபது வயதான போதிலும், அவரது நடை கம்பீரமாகவும், அவரது முதுகு வளையாமலும், அவரது காலடிகள் பரிசுத்த அடக்கத்தோடும் நிதானத்தோடும் பதிந்தன. அவருக்குப் பின்னால், மனித வரலாற்றிலேயே எவரும் கண்டிராத மாபெரும் மீட்பின் வரலாற்றுத் திருப்பங்கள் நிறைந்திருந்தன: ஓரேபின் முட்செடியிலே பற்றி எரிந்த அக்கினி, எகிப்தின் மீது இறங்கிய பத்து பயங்கர வாதைகள், இருபுறமும் மதிலாக நின்ற செங்கடலின் பிளவுபட்ட அலைகள், சீனாய் மலையின் உச்சியிலே பற்றி எரிந்த தேவ மகிமையின் மேகம், மற்றும் நாற்பது நீண்ட, கண்ணீர் நிறைந்த ஆண்டுகளாக அந்த முரட்டாட்டமான ஜனங்களை வனாந்தரத்திலே சுமந்துவந்த மேய்ப்பனின் தியாக வாழ்வு!
இப்போது, சர்வலோக ஆண்டவராகிய கர்த்தரின் கட்டளைக்கு அடிபணிந்து, மோசே நேபோ மலையின் செங்குத்தான பாறைப் பாதையிலே, பிஸ்கா என்று அழைக்கப்படும் மிக உயரமான கொடுமுடியை நோக்கி ஏறினார். சில மணிநேரங்களுக்கு முன்பாகத்தான், இஸ்ரவேலின் மூப்பர்களையும், ஆசாரியர்களையும், லட்சக்கணக்கான மக்களையும் ஒன்றுதிரட்டி, உபாகமம் 33-ம் அதிகாரத்தில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்டுள்ள தனது இறுதித் தீர்க்கதரிசன ஆசீர்வாதங்களை பன்னிரண்டு கோத்திரங்களின் மீதும் அவர் மனப்பூர்வமாகப் பொழிந்திருந்தார். பிரதான ஆசாரியனாகிய எலெயாசாருக்கு முன்பாகத் தன் உண்மையுள்ள பணிவிடைக்காரனாகிய யோசுவாவின் தலையின் மேல் தன் கரங்களை வைத்து, தன் அதிகாரத்தையும் ஆவியின் ஞானத்தையும் அவனுக்கு அளித்து, தேவனுடைய மந்தை மேய்ப்பனில்லாத ஆடுகளைப் போல அலைந்துபோகாதபடி உறுதிசெய்திருந்தார். பின்னர், கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாகத் தன் சொந்த உயிரைவிட அதிகமாய் நேசித்து, அவர்களுக்காக தேவனிடம் இடைவிடாமல் பரிந்துபேசி கண்ணீர் வடித்த அந்த அருமையான ஜனங்களை விட்டுப் பிரிந்து, மோசே தேவனுடைய பிரசன்னத்திற்குள் தனித்து நடந்தார்.
யோர்தான் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து சுமார் மூவாயிரம் அடி உயரத்திலே வானளாவ உயர்ந்து நின்ற பிஸ்கா மலையின் காற்று வீசும் உச்சிக்கு மோசே வந்து சேர்ந்தார். மலையின் செங்குத்தான பாறை முகட்டிலே அவர் நின்றபோது, பாலைவனத்தின் குளிர்ந்த காற்று அவரது சால்வையை அசைத்தது. திடீரென்று, கர்த்தருடைய பலத்த கரம் அவர்மேல் இறங்கியது; அவரது சரீரக் கண்களும் ஆவிக்குரிய அறிவும் ஒரு புதிய அமானுஷ்ய வல்லமையினால் நிரப்பப்பட்டன. வேதாகமம் அந்த அற்புதத் தருணத்தை நெஞ்சை நெகிழவைக்கும் வார்த்தைகளினால் பதிவுசெய்கிறது: "மோசே மோவாபின் சமவெளிகளிலிருந்து எரிகோவுக்கு எதிரான நேபோ மலையிலுள்ள பிஸ்காவின் உச்சிக்கு ஏறினான்; கர்த்தர் அவனுக்கு தாண்மட்டுமுள்ள கீலேயாத் தேசம் முழுவதையும், நப்தலி தேசம் முழுவதையும், எப்பிராயீம் மனாசே என்பவர்களின் தேசத்தையும், மேற்கு சமுத்திரம் மட்டுமுள்ள யூதா தேசம் முழுவதையும், தெற்கையும், பேரீச்சமரங்களின் பட்டணமாகிய எரிகோவின் பள்ளத்தாக்கு என்னும் சோவர் மட்டுமுள்ள சமபூமியையும் காண்பித்தார்" (உபாகமம் 34:1–3).
சாதாரண மனிதக் கண்களினால், வெறும் பூமிக்குரிய பார்வையினால், ஒரே மலையின் உச்சியிலிருந்து தொலைதூர வடக்கிலுள்ள தாண் நகரையோ, மேற்கிலுள்ள மத்திய தரைக்கடலின் நீல அலைகளையோ, தெற்கிலுள்ள நெகேவ் பாலைவனத்தையோ ஒரே நேரத்தில் காண்பது சாத்தியமற்ற ஒன்றாகும். ஆனால் அது ஒரு சாதாரண பார்வை அல்ல; அது தேவன் தாமே மோசேயின் கண்களுக்கு அருளிய ஒரு உன்னதமான தெய்வீக தரிசனமாகும் (Re'eh). வாக்குத்தத்த தேசத்தின் ஒவ்வொரு புவியியல் எல்லையையும் மோசேக்குக் கண்கூடாகக் காண்பிக்கும்படி, தேவன் அவரது பார்வைத் திறனை அமானுஷ்யமாக விரிவுபடுத்தினார். கலிலேயாவின் பசுமையான பள்ளத்தாக்குகளையும், சமாரியாவின் மலைகளையும், யூதேயாவின் செங்குத்துப் பாறைகளையும், எருசலேமின் பண்டைய மேடுகளையும், செபிலாவின் வளமான சமவெளிகளையும், பேரீச்ச மரங்கள் அடர்ந்த எரிகோ பட்டணத்தின் சோலைகளையும் மோசே தன் கண்களினால் கண்டு பரவசமடைந்தார். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாகத் தன் முற்பிதாவாகிய ஆபிரகாமுக்கு தேவன் ஆணையிட்டுக் கொடுத்த அந்த வாக்குத்தத்த பூமி முழுவதும், தேவனுடைய மாறாத உண்மைத்தன்மையின் சாட்சியாக அவரது கண்களுக்கு முன்பாக விரிந்து கிடந்தது!
அந்த மகிமையான காட்சியை மோசே தன் கண்களினால் பருகிக்கொண்டிருந்த வேளையிலே, அமைதியான அந்த மலை உச்சியிலே கர்த்தருடைய சத்தம் மீண்டும் ஒலித்தது; அது அன்பும் அதேவேளையில் மாற்ற முடியாத தெய்வீக நீதியும் கலந்த குரலாக இருந்தது: "நான் ஆபிரகாமுக்கும் ஈசாக்குக்கும் யாக்கோபுக்கும்: உன் சந்ததிக்கு இதைத் தருவேன் என்று ஆணையிட்ட தேசம் இதுவே; இதை உன் கண்களினால் நீ பார்க்கும்படி செய்தேன்; ஆனாலும் நீ அங்கே கடந்துபோவதில்லை என்று சொன்னார்" (உபாகமம் 34:4). மோசேயின் உள்ளத்திலே எந்த ஒரு கசப்போ, ஆதங்கமோ அல்லது குறைகூறும் எண்ணமோ எழவில்லை. நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக காதேஸ்பர்னேயாவிலே ஜனங்களின் தொடர்ச்சியான கலகத்தினால் சினமடைந்து, தேவனுடைய வார்த்தையின்படி கன்மலையோடு பேசுவதற்குப் பதிலாக, தன் கோபத்திலே கன்மலையை இருமுறை அடித்ததினால், தேவனுடைய பரிசுத்தத்திற்கு முன்பாக மோசே எல்லையிலே நிறுத்தப்பட்டிருந்தார். ஆவிக்குரிய தலைமைத்துவத்திற்குரிய தேவ நீதி கானானுக்குள் நுழைவதைத் தடுத்தபோதிலும், பிஸ்காவின் உச்சியிலிருந்து அந்த தேசத்தைக் காணும்படி செய்தது, தன் உண்மையுள்ள சிநேகிதனுக்கு ஒரு அன்புள்ள தகப்பன் அளித்த பரம ஆறுதலாகும்.
மோசே முழு திருப்தியடைந்தார். தன் வாழ்நாளின் ஒரே ஏக்கமான தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தின் நிறைவேற்றத்தைத் தன் கண்களினால் கண்டுவிட்டார். அவரது பூமிக்குரிய பணி பரிபூரணமாய் முடிந்துவிட்டது. நியாயப்பிரமாணம் செய்ய வேண்டிய கடமை நிறைவேறிவிட்டது. அஸ்தமிக்கும் சூரியனின் பொன்னிறக் கதிர்கள் யோர்தான் பள்ளத்தாக்கின் மீது நீண்ட செவ்வொளியைப் பரப்பிய அந்திமாலையிலே, மோசே தன் இறுதி மூச்சை அமைதியோடு விட்டார். உபாகமம் 34:5 அந்தப் புனித மரணத்தை மிக எளிமையாகவும் கம்பீரமாகவும் விவரிக்கிறது: "அப்படியே கர்த்தரின் ஊழியக்காரனாகிய மோசே, கர்த்தருடைய வாக்கின்படியே, அங்கே மோவாப் தேசத்திலே மரித்தான்." பண்டைய எபிரெய ரபீக்களின் பாரம்பரியம், 'கர்த்தருடைய வாக்கின்படியே' (Al-pi Yahweh) என்ற வார்த்தைக்கு, 'கர்த்தருடைய வாயின் முத்தத்தினாலே' என்று பொருள் கொள்கிறது—சர்வவல்ல தேவன் தாமே தன் ஊழியக்காரனை ஒரு பரலோக முத்தத்தினால் தன் மார்போடு அணைத்து, அவனது ஆத்துமாவை இளைப்பாறுதலுக்குள் ஏற்றுக்கொண்டார் என்று அவர்கள் சாட்சியளிக்கிறார்கள்!
அதன்பின்பு, மனித வரலாற்றிலேயே எங்கும் நிகழாத, நெஞ்சை உருகவைக்கும் ஒரு உன்னத தேவ செயல் அங்கே அரங்கேறியது: "அவர் [கர்த்தர்] மோவாப் தேசத்திலுள்ள பெத்பேயோருக்கு எதிரான பள்ளத்தாக்கிலே அவனை அடக்கம்பண்ணினார்; இந்நாள்வரைக்கும் ஒரு மனிதனும் அவன் கல்லறையை அறியான்" (உபாகமம் 34:6). சர்வ அண்ட சராசரங்களையும் படைத்த ஆண்டவர் தாமே அந்த இறுதி ஊர்வலத்தின் தலைவராகவும், பிரேதத்தைத் தாங்குபவராகவும், அடக்கம் பண்ணுகிறவராகவும் இருந்தார்! எந்த ஒரு மனிதனின் கைகளும் மோசேயின் சரீரத்தைத் தொடவில்லை; பூமியின் எந்த ஒரு கொத்தனும் அவனுக்குக் கல்லறைப் பலகையைச் செதுக்கவில்லை; எந்த ஒரு சிற்பியும் அவனுக்குச் சிலை வடிக்கவில்லை. தேவன் தாமே தன் அருமைச் சிநேகிதனின் களைத்த சரீரத்தைத் தன் கரங்களினால் எடுத்து, மோவாபின் ஒரு மறைவான பள்ளத்தாக்கிலே அன்போடு அடக்கம் செய்து, மனிதர்களின் கண்களுக்கு அது ஒருபோதும் தெரியாதபடி அந்த இடத்தை என்றென்றைக்கும் மறைத்து வைத்தார்.
இந்த இரகசிய அடக்கம், தேவனுடைய மகா ஞானத்தின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடாகும். பண்டைய அண்மை கிழக்கு தேசங்களிலே, மாபெரும் தலைவர்கள், ராஜாக்கள் மற்றும் தீர்க்கதரிசிகளின் கல்லறைகள் மிகப்பெரிய நினைவுச் சின்னங்களாகக் கட்டப்பட்டு, அங்கு இறந்த முன்னோர்களை வழிபடும் விக்கிரகாராதனைத் தலங்களாக மாற்றப்படுவது வழக்கமாக இருந்தது. இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு மோசேயின் கல்லறை எங்கே இருக்கிறது என்பது தெரிந்திருந்தால், அவர்கள் நிச்சயமாக அந்த இடத்திலே தங்கத்தினாலும் வெள்ளியினாலும் ஒரு பெரிய ஆலயத்தைக் கட்டி, மோசேயின் உடலையும் அவனது ஆடைகளையும் விக்கிரகமாக மாற்றி வணங்கியிருப்பார்கள். பின்னாட்களில் வனாந்தரத்திலே மோசே செய்த வெண்கலச் சர்ப்பத்தையே இஸ்ரவேலர் பல நூற்றாண்டுகளாக விக்கிரகமாக மாற்றி, அதற்குத் தூபங்காட்டி வழிபட்டார்கள்; இறுதியாக எசேக்கியா ராஜா அதைத் தூள்தூளாக உடைத்தெறிய வேண்டியிருந்தது (2 இராஜாக்கள் 18:4). மோசேயின் கல்லறையை மறைத்ததன் மூலம், இஸ்ரவேல் சமூகம் விக்கிரகாராதனையின் சாபத்திற்குள் விழுந்துவிடாதபடி தேவன் தடுத்து நிறுத்தினார்; ஆராதனை என்பது மரித்த தலைவர்களுக்கு அல்ல, மாறாக ஜீவனுள்ள தேவனுக்கு மட்டுமே உரியது என்பதை நிலைநிறுத்தினார்.
மேலும், புதிய ஏற்பாட்டில் யூதா நிருபம் வெளிப்படுத்துவது போல, மோசேயின் சரீரத்தைக் குறித்து ஒரு பயங்கரமான கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆவிக்குரிய யுத்தமும் அங்கே நடந்தது: "பிரதான தூதனாகிய மிகாவேல் மோசேயின் சரீரத்தைக் குறித்துப் பிசாசோடே தர்க்கித்துப்பேசினபோது, அவனுக்கு விரோதமாய்த் தூஷணமான குற்றஞ்சாட்டத் துணியாமல்: கர்த்தர் உன்னைக் கடிந்துகொள்வாராக என்று சொன்னான்" (யூதா 1:9). மோசேயின் சரீரத்தைக் கைப்பற்றி, இஸ்ரவேலரை விக்கிரகாராதனையிலே வீழ்த்தவும், மோசேயின் கடந்தகாலத் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்டி குற்றஞ்சாட்டவும் சாத்தான் துடித்தான்; ஆனால் பரலோகத்தின் சேனாவதியாகிய மிகாவேல் தூதன், தேவனுடைய நாமத்தின் வல்லமையினாலே சாத்தானைத் துரத்தி அடித்து, மோசேயின் சரீரத்தைப் பாதுகாத்து தேவனுடைய இரகசிய அடக்கத்தை நிறைவேற்றினான்.
மறுநாள் விடியற்காலையிலே சூரியன் உதித்தபோது மோசே மலையிலிருந்து திரும்பி வராததைக் கண்ட இஸ்ரவேல் சமூகம், தங்கள் ஆவிக்குரிய தந்தை தங்களை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டார் என்பதை உணர்ந்துகொண்டது. மோவாபின் சமவெளிகள் முழுவதும் கதறலின் அழுகைச் சத்தம் எதிரொலித்தது. முழு தேசமும் முப்பது நாட்கள் வரை உண்ணாமல் குடிக்காமல் அழுது புலம்பி, மோசேக்காகத் துக்கம் கொண்டாடியது (உபாகமம் 34:8). மோசேயின் அளவற்ற பொறுமையையும், பார்வோனுக்கு முன்பாக அவன் நின்ற சிங்கத்தின் தைரியத்தையும், அக்கினி வாதைகளிலிருந்து தங்களைக் காப்பாற்ற அவன் தேவனிடம் கண்ணீரோடு மன்றாடிய பரிந்துபேசுதலையும், சீனாய் மலையிலிருந்து இறங்கிவந்தபோது அவனது முகத்தில் வீசிய தேவ மகிமையின் பிரகாசத்தையும் அவர்கள் நினைவுகூர்ந்து கதறினர்.
உபாகமப் புத்தகம் மற்றும் தோராவின் ஐந்து ஆகமங்களும், மனித வரலாற்றின் மிக உன்னதமான அழியாத சாட்சியோடு நிறைவடைகின்றன: "மோசே மரிக்கும்போது நூற்று இருபது வயதாயிருந்தான்; அவன் கண் இருளடையவுமில்லை, அவன் பெலன் குறையவுமில்லை... கர்த்தரை முகமுகமாய் அறிந்த மோசேயைப் போல, ஒரு தீர்க்கதரிசியும் இஸ்ரவேலில் அதற்குப் பின்பு எழும்பினதில்லை. எகிப்து தேசத்திலே பார்வோனுக்கும், அவனுடைய எல்லா ஊழியக்காரருக்கும், அவனுடைய தேசம் முழுவதற்கும் விரோதமாக, கர்த்தர் அவனைச் செய்யும்படி அனுப்பின சகல அடையாளங்களிலும் அற்புதங்களிலும், இஸ்ரவேலர் எல்லாருக்கும் முன்பாக மோசே செய்த மகா வல்லமையான எல்லாச் செய்கைகளிலும், மகா பயங்கரமான எல்லாக் கிரியைகளிலும், அவனைப்போல ஒருவனும் எழும்பினதில்லை" (உபாகமம் 34:7, 10–12).
ஆனால் மோசேயின் வரலாறு மோவாபின் வறண்ட பள்ளத்தாக்கிலே முடிந்துவிடவில்லை! ஆயிரத்து நானூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு, அதே வாக்குத்தத்த தேசத்தின் எல்லைக்குள் அமைந்திருந்த உன்னதமான மறுரூப மலையின் உச்சியிலே (லூக்கா 9:28–36), பரலோகம் திடீரெனத் திறக்கப்பட்டது! அங்கே தேவ மகிமையின் செக்கீனா பிரகாசத்திற்குள்ளே, எலியாவோடு கூட மோசேயும் உன்னத மகிமையிலே நின்றுகொண்டிருந்தார்! நியாயப்பிரமாணத்தின் தலைவனாகிய மோசே இறுதியாக யோர்தானைக் கடந்து வாக்குத்தத்த பூமிக்குள் தன் பாதங்களைப் பதித்துவிட்டார்! அவர் தூரத்து மலையிலிருந்து ஏக்கத்தோடு பார்க்கவில்லை; வாக்குத்தத்த தேசத்திற்குள்ளேயே நின்று, நமது ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து எருசலேமின் கல்வாரி சிலுவையிலே நிறைவேற்றவிருந்த மாபெரும் உலக மீட்பின் 'யாத்திரையைக்' (Exodos) குறித்து அவருடன் நேருக்கு நேராக உரையாடிக்கொண்டிருந்தார்! நியாயப்பிரமாணத்தினால் மனித பலவீனத்தின் காரணமாகச் செய்ய முடியாததை, தேவகுமாரனாகிய இயேசு கிறிஸ்து தமது சிலுவை மரணத்தினாலும் உயிர்த்தெழுதலினாலும் செய்து முடித்தார்; விசுவாசத்தோடு ஜீவிக்கும் ஒவ்வொரு தேவ பிள்ளையையும் பரலோகத்தின் நித்திய கானானுக்குள் என்றென்றைக்கும் பிரவேசிக்க வைக்கும் கிருபையை அவர் நமக்கு அருளிச்செய்தார்!
வேதாகம மூல மொழி வேர்ச்சொற்கள் & இறையியல் அர்த்தங்கள்
நேபோ (உயரமான மேடு/கண்காணிக்கும் இடம்); பிஸ்கா (பிளவுபட்ட கொடுமுடி அல்லது தனித்த பாறை உச்சி); முழு தேசத்தையும் தொலைநோக்குப் பார்வையோடு பார்க்கக்கூடிய உன்னத மலை முகடு.
பார்த்தல், நோக்குதல் அல்லது ஆவிக்குரிய தெளிவோடு தரிசித்தல்; தேவன் மோசேயின் கண்களைத் திறந்து, வாக்குத்தத்த தேசத்தின் அனைத்து எல்லைகளையும் அவனுக்குக் கண்கூடாகக் காட்டிய தெய்வீக தரிசனம்.
கர்த்தரின் ஊழியக்காரன்; வேதாகமத்திலேயே ஒரு மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்படக்கூடிய மிக உன்னதமான, பரிசுத்தமான மற்றும் தேவனுக்குப் பிரியமான அடைமொழி; மோசேயின் மரணத்தின்போது தேவன் அவருக்கு அளித்த நித்திய பட்டம்.
பசுமை, ஈரப்பசை, சரீர பெலன் அல்லது ஜீவத்தன்மை; 120 வயதிலும் மோசேயின் சரீரம் தளர்ந்துபோகாமலும், அவனது ஜீவத்தன்மை மங்கிப்போகாமலும் தேவ பலத்தினால் பாதுகாக்கப்பட்டிருந்த நிலை.
அடக்கம் பண்ணுதல் அல்லது புதைத்தல்; உபாகமம் 34:6-ல் தேவன் தாமே நேரடியாகத் தன் ஊழியக்காரனின் சரீரத்தை எடுத்து, மோவாபின் மறைவான நிலத்திலே அன்போடு அடக்கம் செய்த தனித்துவமான செயல்.
பண்டைய கிழக்குலக & தொல்பொருள் பின்னணி
மோசேயின் மரணம் இன்றைய ஜோர்டான் தேசத்திலுள்ள அபாரீம் மலைத்தொடரின் மிக உயரமான கொடுமுடியில்—குறிப்பாக கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 800 மீட்டர் உயரமுள்ள நேபோ மலையின் (Jebel Niba) வடமேற்கு முகடான ராஸ் சியாகா (Ras Siyagha - வேதாகமத்தின் பிஸ்கா கொடுமுடி) பகுதியில் நிகழ்ந்தது. பிஸ்காவின் உச்சியிலிருந்து பார்க்கும்போது, யோர்தான் பிளவுப் பள்ளத்தாக்கு, அதற்கு 1,200 மீட்டருக்கும் கீழே உள்ள உப்புக் கடல், எரிகோ சோலை மற்றும் யூதேயாவின் மலைப்பகுதிகள் முழுமையாகத் தெரியும். சாதாரண மனிதக் கண்களால் ஒரே நேரத்தில் வடக்கே இருக்கும் தாண் நகரையும், மேற்கே உள்ள மத்திய தரைக்கடலையும் காண முடியாது; ஆனால் வேதம் குறிப்பிடுவது போல, தேவன் தாமே மோசேயின் கண்களுக்கு ஒரு தெய்வீக, அமானுஷ்யப் பார்வையை வழங்கி, வாக்குத்தத்த தேசத்தின் எல்லைகள் முழுவதையும் காணச் செய்தார். பண்டைய அண்மை கிழக்கு கலாச்சாரங்களில், எகிப்திய பார்வோன்கள் மற்றும் அரசர்களின் கல்லறைகள் பிரம்மாண்டமான பிரமிடுகளாகவும் நினைவுச்சின்னங்களாகவும் கட்டப்பட்டு, அவை இறந்த முன்னோர்களை வழிபடும் விக்கிரகாராதனைத் தலங்களாக (Cult of the dead) மாற்றப்படுவது வழக்கம். தேவன் மோசேயை எவரும் அறியாத ஒரு மறைவான பள்ளத்தாக்கிலே தாமே அடக்கம் செய்ததன் மூலம், இஸ்ரவேல் சமூகம் மோசேயின் கல்லறையை விக்கிரகமாக்கி வணங்குவதையும், இறந்தவர்களின் ஆவிகளைத் தேடும் அருவருப்பான செயல்களில் ஈடுபடுவதையும் தடுத்து நிறுத்தினார். யூதா 1:9-ல் பிரதான தூதனாகிய மிகாவேலுக்கும் சாத்தானுக்கும் மோசேயின் சரீரத்தைக் குறித்து நடந்த வாக்குவாதம், தேவனுடைய ஊழியக்காரனின் சரீரத்தின் மீது நடந்த தீவிரமான ஆவிக்குரிய போராட்டத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி & அன்றாட வாழ்க்கைப் பாடங்கள்
- பூமிக்குரிய ஆசைகள் மறுக்கப்பட்டாலும் நிலைத்திருக்கும் தேவ கிருபை: மோசே யோர்தானைக் கடந்து அந்த நல்ல தேசத்தைக் காணும்படி தேவனிடம் மன்றாடினார் (உபாகமம் 3:23–26); ஆனால் தேவனோ: 'போதும், இனி இந்தக் காரியத்தைக் குறித்து என்னோடே பேசாதே' என்று கூறிவிட்டார். சில சமயங்களில் நமது கடந்தகாலத் தவறுகளின் காரணமாக பூமிக்குரிய கனவுகள் தடைபட்டாலும், தேவனுடைய நித்திய அன்பும் பிரசன்னமும் நம்மை விட்டு விலகுவதில்லை; பூமிக்குரிய எல்லைகளைவிட பரலோக தேசமே மேலானது என்பதை தேவன் நமக்கு உணர்த்துகிறார்.
- மனித நினைவுச்சின்னங்களைவிட மேலான தேவ அங்கீகாரம்: மோசே மரித்தபோது, அங்கே எந்தப் பளிங்கு மண்டபமோ, பிரம்மாண்டமான சிலைகளோ அல்லது தங்கக் கல்லறைகளோ கட்டப்படவில்லை. பரிசுத்த ஆவியானவர் அவருக்குக் கொடுத்த ஒரே பட்டப்பெயர்: 'கர்த்தரின் ஊழியக்காரனாகிய மோசே' (உபாகமம் 34:5) என்பதாகும். உலகப் பட்டங்களும் பெருமைகளும் மண்ணோடு மண்ணாகிவிடும்; ஆனால் 'தேவனுடைய உண்மையுள்ள ஊழியக்காரன்' என்று பரலோகத்தினால் அழைக்கப்படுவதே நித்தியமான பாக்கியமாகும்.
- கடைசி மூச்சு வரை தேவ பெலனால் பாதுகாக்கப்படும் வாழ்வு: 120 வயதிலும் மோசேயின் கண்கள் இருளடையவுமில்லை, அவனது சரீர பெலன் குறையவுமில்லை (உபாகமம் 34:7). நாம் தேவ சமூகத்தோடு அனுதினமும் இசைந்து வாழும்போது, நமது ஓட்டத்தை நாம் ஜெயமாய் முடிக்கும் வரை தேவன் தேவையான சரீர, மன மற்றும் ஆவிக்குரிய பலனை நமக்குத் தருகிறார். விசுவாசிகளின் வாழ்வும் மரணமும் தேவனுடைய இறையாண்மையின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டதே தவிர, தற்செயலான விபத்து அல்ல.
- மறுரூப மலையிலே நிறைவேறிய வாக்குத்தத்தம்: நியாயப்பிரமாணத்தின் கீழ் வாழ்ந்த மோசேக்கு யோர்தானைக் கடந்து கானானுக்குள் செல்ல அனுமதி கிடைக்கவில்லை. ஆனால் 1,400 ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு, அதே வாக்குத்தத்த தேசத்தின் மறுரூப மலையின் உச்சியிலே (லூக்கா 9:28–36), மோசே மகிமையோடு தோன்றி, எருசலேமிலே நிறைவேறவிருந்த இயேசுவின் கல்வாரி மரணத்தைக் (Exodos) குறித்து அவருடன் உரையாடினார்! நியாயப்பிரமாணத்தினால் கொடுக்க முடியாததை, இயேசு கிறிஸ்துவின் மகா மேலான கிருபை நிறைவேற்றிக் காட்டியது!
⚡ முக்கிய உண்மைகள்
- மோசேயின் 120 ஆண்டு கால வாழ்க்கை மூன்று சமச்சீரான 40 ஆண்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: எகிப்திய அரண்மனையில் இளவரசனாக 40 ஆண்டுகள், மீதியான் வனாந்தரத்தில் ஆடு மேய்க்கும் மேய்ப்பனாக 40 ஆண்டுகள், மற்றும் இஸ்ரவேலை வழிநடத்தும் தீர்க்கதரிசியாக வனாந்தரத்தில் 40 ஆண்டுகள்.
- உபாகமம் 34:7-ன் படி, மோசே மரிக்கும்போது அவருக்கு 120 வயது; ஆயினும் 'அவன் கண் இருளடையவுமில்லை, அவன் பெலன் குறையவுமில்லை' என்று வேதம் சாட்சியளிக்கிறது—இது தேவனால் அளிக்கப்பட்ட அமானுஷ்ய சரீர பெலனாகும்.
- யோசுவா யோர்தானை நோக்கிப் புறப்படக் கட்டளையிடுவதற்கு முன்பாக, இஸ்ரவேல் புத்திரர் மோவாபின் சமவெளிகளிலே மோசேக்காக முழுமையாக முப்பது நாட்கள் அழுது துக்கம் கொண்டாடினார்கள் (உபாகமம் 34:8).
- உபாகமப் புத்தகம் வேதாகமத்தின் மிக உன்னதமான சாட்சியோடு முடிகிறது: 'கர்த்தரை முகமுகமாய் அறிந்த மோசேயைப் போல, ஒரு தீர்க்கதரிசியும் இஸ்ரவேலில் அதற்குப் பின்பு எழும்பினதில்லை' (உபாகமம் 34:10).
❓ அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQs)
மேரிபாவில் நிகழ்ந்த சம்பவம், தேவனுடைய பரிசுத்தமும் நீதியும் எவ்வளவு கண்டிப்பானது என்பதை வெளிப்படுத்தும் மிக உன்னதமான இறையியல் பாடமாகும். சீன் வனாந்தரத்திலுள்ள காதேசிலே ஜனங்கள் தண்ணீருக்காக முறுமுறுத்தபோது, தேவன் மோசேக்குத் தெளிவாகக் கட்டளையிட்டார்: 'நீ கண்மலையைப் பார்த்துப் பேசு, அது தன் தண்ணீரைத் தரும்' (எண்ணாகமம் 20:8). ஆனால் மோசேயோ, ஜனங்களின் தொடர்ச்சியான கலகத்தினால் தன் ஆத்துமாவில் சினங்கொண்டு, விசுவாசத்தோடு பேசுவதற்குப் பதிலாக: 'கலகக்காரரே, கேளுங்கள்; இந்த கண்மலையிலிருந்து நாங்கள் உங்களுக்குத் தண்ணீர் புறப்படப்பண்ணவேண்டுமோ?' என்று கத்தி, தன் கோபத்திலே கன்மலையைத் தன் கோலினால் இருமுறை அடித்தார். தேவனுடைய கிருபையினால் தண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடி ஜனங்களின் தாகத்தைத் தீர்த்தபோதிலும், தேவன் உடனே மோசேயை நோக்கிக் கடுமையான தீர்ப்பை வழங்கினார்: 'இஸ்ரவேல் புத்திரரின் கண்களுக்கு முன்பாக என்னைப் பரிசுத்தம்பண்ணும்படி, நீங்கள் என்னை விசுவாசியாமற்போனபடியினால், இந்தச் சபையாருக்கு நான் கொடுத்த தேசத்துக்குள் நீங்கள் அவர்களைக் கொண்டுபோவதில்லை' (எண்ணாகமம் 20:12). தேவனைப் பிரதிபலிக்கும் ஆவிக்குரிய தலைவர்கள் மிக உயர்ந்த பொறுப்புக்கூறலுக்கு உட்பட்டவர்கள். தேவன் இரக்கத்தைக் காட்ட விரும்பிய வேளையில், மோசே தன் சொந்தக் கோபத்தை வெளிப்படுத்தி தேவனுடைய குணாதிசயத்தை ஜனங்களுக்கு தவறாகச் சித்தரித்தார். மேலும், ஆவிக்குரிய இரகசியத்தின்படி, அந்த கன்மலை கிறிஸ்துவைக் குறிக்கிறது (1 கொரிந்தியர் 10:4). கிறிஸ்து கல்வாரி சிலுவையிலே ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே அடிக்கப்பட வேண்டும்; அதன்பின்பு அவரிடமிருந்து ஜீவத்தண்ணீரைப் பெறுவதற்கு விசுவாசத்தோடு ஜெபித்தால் (பேசினால்) மட்டுமே போதுமானது. கன்மலையை இருமுறை அடித்த செயல், கிறிஸ்துவை மீண்டும் சிலுவையில் அறைவதற்கு ஒப்பாக அமைந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, மோசே நியாயப்பிரமாணத்தைக் குறிக்கிறார். நியாயப்பிரமாணம் நம்மை வனாந்தர யாத்திரையில் நடத்தலாம், பாவத்தை வெளிப்படுத்தலாம்; ஆனால் யோர்தானைக் கடந்து வாக்குத்தத்த தேசத்தின் நித்திய இளைப்பாறுதலுக்குள் யாரையும் கொண்டுசெல்ல நியாயப்பிரமாணத்தினால் முடியாது—நமது மெய்யான யோசுவாவாகிய இயேசுவினால் மட்டுமே அதைச் செய்ய முடியும்.
உபாகமம் 34:6 வேதாகமத்திலேயே மிக உன்னதமான, நெஞ்சை நெகிழவைக்கும் ஒரு தெய்வீகச் சத்தியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: 'அவர் [கர்த்தர்] மோவாப் தேசத்திலுள்ள பெத்பேயோருக்கு எதிரான பள்ளத்தாக்கிலே அவனை அடக்கம்பண்ணினார்; இந்நாள்வரைக்கும் ஒரு மனிதனும் அவன் கல்லறையை அறியான்.' முழு மனித வரலாற்றிலேயே தேவன் தாமே நேரில் வந்து ஒரு மனிதனின் சரீரத்தை எடுத்து அன்போடு அடக்கம் செய்த ஒரே நிகழ்வு இதுவேயாகும்! மோசேயின் கல்லறையின் இடத்தை தேவன் வேண்டுமென்றே இரகசியமாக வைத்ததற்கு மிக முக்கியமான இறையியல் காரணம் உண்டு: மனிதனுடைய விழுந்துபோன சுபாவமானது விக்கிரகாராதனையிலும், இறந்தவர்களின் நினைவுச்சின்னங்களை வணங்குவதிலும் நாட்டம் கொண்டது. பண்டைய அண்மை கிழக்கு நாடுகளில், மாபெரும் தலைவர்களின் கல்லறைகள் பெரிய நினைவுச் சின்னங்களாகக் கட்டப்பட்டு, அங்கு இறந்தவர்களின் ஆவிகளை வழிபடும் அருவருப்பான விக்கிரகப் பூஜைகள் செய்யப்படுவது வழக்கமாக இருந்தது. இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு மோசேயின் கல்லறை இருந்த இடம் தெரிந்திருந்தால், அவர்கள் நிச்சயமாக அந்த இடத்திலே ஒரு பெரிய கோபுரத்தைக் கட்டி, மோசேயின் உடலையும் அவனது எச்சங்களையும் விக்கிரகமாக மாற்றி வணங்கியிருப்பார்கள். பின்னாட்களில் வனாந்தரத்திலே மோசே செய்த வெண்கலச் சர்ப்பத்தையே இஸ்ரவேலர் 'நெகுஷ்தான்' என்று பெயரிட்டு அதற்குத் தூபங்காட்டி விக்கிரகமாக வழிபட்டார்கள் என்பதை வேதம் பதிவு செய்கிறது (2 இராஜாக்கள் 18:4). எனவே, இஸ்ரவேல் சமூகம் விக்கிரகாராதனையில் விழுந்து சீரழிந்துவிடாதபடி பாதுகாக்கவும், ஆராதனை என்பது மரித்துப்போன மனிதர்களுக்கு அல்ல; மாறாக ஜீவனுள்ள தேவனுக்கு மட்டுமே உரியது என்பதை நிலைநிறுத்தவுமே தேவன் மோசேயின் கல்லறையை மறைத்து வைத்தார்.
புதிய ஏற்பாட்டின் யூதா நிருபம் 9-ம் வசனத்திலே ஒரு ஆச்சரியமான பரலோக இரகசியம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது: 'பிரதான தூதனாகிய மிகாவேல் மோசேயின் சரீரத்தைக் குறித்துப் பிசாசோடே தர்க்கித்துப்பேசினபோது, அவனுக்கு விரோதமாய்த் தூஷணமான குற்றஞ்சாட்டத் துணியாமல்: கர்த்தர் உன்னைக் கடிந்துகொள்வாராக என்று சொன்னான்.' இந்த வசனம், மோசேயின் சரீரத்தின் மீது கண்ணுக்குத் தெரியாத உலகத்திலே நிகழ்ந்த பயங்கரமான ஆவிக்குரிய யுத்தத்தை நமக்கு வெளிக்காட்டுகிறது. சாத்தான் மோசேயின் சரீரத்தைத் தன் வசப்படுத்தத் தீவிரமாக முயன்றான்: முதலாவதாக, மோசேயின் சரீரத்தை இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு வெளிப்படையாகக் காட்டி, அவர்களை விக்கிரகாராதனையிலும், இறந்தவர்களின் ஆவிகளைத் தேடும் பில்லிசூனியத்திலும் விழவைக்க அவன் சதி செய்தான். இரண்டாவதாக, எகிப்திலே மோசே ஒரு எகிப்தியனைக் கொன்றதையும் (யாத்திராகமம் 2:12), மேரிபாவிலே தேவனுடைய கட்டளையை மீறியதையும் சுட்டிக்காட்டி, 'மோசே பாவம் செய்தவன், அவனது சரீரம் எனக்குத்தான் சொந்தம்' என்று பிசாசு சட்டப்பூர்வமாக வாதிட்டான். ஆனால் தேவனோ, இஸ்ரவேலின் பாதுகாவலனாகிய பிரதான தூதன் மிகாவேலை அனுப்பி, சாத்தானின் வஞ்சகத் திட்டங்களை முறியடித்து, மோசேயின் சரீரத்தை மீட்டு, மோவாபின் மறைவான பள்ளத்தாக்கிலே தேவனுடைய கரங்களினாலேயே அடக்கம் செய்யப் பணித்தார். மிகாவேல் தன் சொந்தப் பலத்தினால் சாத்தானை எதிர்க்காமல், 'கர்த்தர் உன்னைக் கடிந்துகொள்வாராக' என்று தேவனுடைய உன்னத அதிகாரத்தைச் சார்ந்து நின்றது, ஆவிக்குரிய யுத்தத்தில் நாம் எவ்வாறு தேவ வல்லமையை மட்டுமே சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்பதற்கான மிகச் சிறந்த முன்மாதிரியாகும்.
