மோவாபின் மலைகளுக்கு மேலே வானம் விடியற்காலையின் பொன்னிறக் கதிர்களினால் மெல்லப் பிரகாசிக்கத் தொடங்கியது. சித்தீமின் பரந்த பாளையத்திலே வெள்ளியினாலான எக்காளங்கள் முழங்கி, கருவேல மரங்களின் சமவெளிகள் முழுவதும் கம்பீரமாய் எதிரொலித்தன. இஸ்ரவேலின் புதிய தளபதியாகிய நூனின் குமாரன் யோசுவா, தேவனுடைய கட்டளையை நிறைவேற்றும்படி அதிகாலையிலேயே விழித்தெழுந்து ஆயத்தமானார். நாற்பது நீண்ட ஆண்டுகளாக வனாந்தரத்தின் சுட்டெரிக்கும் பாலைவனத்திலே முந்தைய அவிசுவாசத் தலைமுறை முழுவதும் மாண்டுபோக, கர்த்தரால் புடமிடப்பட்ட இந்த புதிய பரிசுத்த சந்ததியினர், ஆபிரகாமுக்கு தேவன் வாக்களித்த நல்ல தேசத்தைச் சுதந்தரிக்கும் மகத்தான திருப்புமுனை நாள் இறுதியாக விடிந்துவிட்டது! யோசுவா தலைவர்களையும் அதிகாரிகளையும் நோக்கி, பாளையம் முழுவதும் சென்று இஸ்ரவேல் மக்களுக்கு ஒரு முக்கியமான கட்டளையை அறிவிக்கும்படி பணித்தார்: ஜனங்கள் தங்கள் கூடாரங்களைப் பிரித்துக்கொண்டு புறப்பட்டு, யோர்தான் நதிக்கரையை நோக்கி மூன்று நாட்கள் பிரயாணம் செய்ய வேண்டும். நதிக்கரைக்கு வந்து சேர்ந்ததும், அவர்கள் அங்கே முகாமிட்டு, அக்கரையிலே பேரீச்ச மரங்களின் சோலையாக ஜொலித்த எரிகோ பட்டணத்தை ஆவலோடும் எதிர்பார்ப்போடும் நோக்கினர்.
ஆனால், யோர்தானின் கரைகளிலே நின்ற இரண்டு மில்லியனுக்கும் அதிகமான ஆண்களும், பெண்களும், குழந்தைகளும் அந்த நதியைப் பார்த்தபோது, மனித புத்திக்கும் இயற்கை அறிவிற்கும் அது முற்றிலும் சாத்தியமற்ற ஒரு மாபெரும் தடையாகவே தோன்றியது. அது எபிரெய மாதமான நிசான் மாதம்—வசந்த காலத்து வாற்கோதுமை அறுவடை காலம். வடக்கே உள்ள எர்மோன் மலையின் பனிப்பாறைகள் உருகி, கலிலேயாவின் வசந்த கால மழையோடு இணைந்து, யோர்தான் நதியில் வரலாறு காணாத பயங்கர வெள்ளப்பெருக்கை ஏற்படுத்தியிருந்தது. வேதாகமம் மிகுந்த அழுத்தத்தோடு பதிவுசெய்கிறது: "அறுப்புக்காலம் முழுவதும் யோர்தான் தன் கரைகளெல்லாம் புரண்டுபோகும்" (யோசுவா 3:15). அந்த நதி அமைதியாக ஓடும் ஒரு சிறிய நீரோடை அல்ல; அது சேறும் சகதியும் நிறைந்த பழுப்பு நிறத்தில், பல நூறு கெஜம் அகலத்திற்குத் தன் கீழ் ஆற்றுப்படுகையை (Zor) மூழ்கடித்துக்கொண்டு, மரங்களையும் பாறைகளையும் வேரோடு பிடுங்கி அடித்துக்கொண்டு கொந்தளித்த ஒரு பிரம்மாண்டமான நீர் அரக்கனைப் போலப் பாய்ந்தோடிக்கொண்டிருந்தது! எந்த ஒரு பாலமும் இன்றி, படகுகளோ அல்லது மிதவைகளோ இன்றி, பச்சிளம் குழந்தைகள், முதியவர்கள், ஆடுமாடுகள் மற்றும் உடைமைகளோடு அந்தப் பெருவெள்ளத்தைக் கடப்பது என்பது மனித ரீதியாகப் பேரழிவையும் மரணத்தையும் மட்டுமே தரும் செயலாகும்.
ஆனால் யோசுவாவோ, பொங்கி எழுந்த நதியின் அலைகளைப் பார்க்காமல், உடன்படிக்கையின் மாறாத ஆண்டவரை மட்டுமே நோக்கினார். அவர் இஸ்ரவேல் சபையை நோக்கி விசுவாசத்தின் இடிமுழக்கக் கட்டளையை அறிவித்தார்: "உங்களைப் பரிசுத்தம்பண்ணிக்கொள்ளுங்கள்; நாளைக்குக் கர்த்தர் உங்கள் நடுவிலே அற்புதங்களைச் செய்வார்!" (யோசுவா 3:5). ஆவிக்குரிய அலட்சியமும் அசுத்தமும் நிறைந்த சூழலில் ஒருபோதும் தேவனுடைய அற்புதங்கள் நிகழ்வதில்லை; சர்வவல்ல தேவனுடைய கரம் அசைவாட வேண்டுமானால், மக்கள் தங்கள் இருதயங்களை ஆராய்ந்து, பாவங்களை அறிக்கையிட்டு, தேவ சமூகத்திலே பரிசுத்த பயபக்தியோடு தங்களை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும்.
மறுநாள் காலையிலே, யோசுவா தேவனுடைய ஆச்சரியமான போர்த் திட்டத்தை சபைக்கு வெளிப்படுத்தினார். உலக யுத்தங்களிலே, எதிரியின் முதல் தாக்குதலை எதிர்கொள்ளும்படி வாளேந்திய பலத்த காலாட்படைகளும் குதிரைப்படைகளுமே முன்னணியில் செல்வது வழக்கம். ஆனால் சர்வலோக ஆண்டவராகிய கர்த்தரின் சேனைகளிலோ, முன்னணியில் சென்றது லேவி கோத்திரத்து ஆசாரியர்களே ஆவர்! அவர்கள் தங்கள் தோள்களிலே பொன்னினால் மூடப்பட்ட பரிசுத்த உடன்படிக்கைப் பெட்டியைச் (Aron ha-Berith) சுமந்து சென்றனர். அந்தப் பரிசுத்த பெட்டிக்குள் தேவனுடைய விரலினால் எழுதப்பட்ட பத்துக் கற்பனைகளின் இரண்டு கற்பலகைகளும், மன்னா வைக்கப்பட்ட பொற்பாத்திரமும், ஆரோனின் தளிர்த்த கோலும் வைக்கப்பட்டிருந்தன; அதன் மூடியின் மேல் தங்கத்திலான கிருபாசனமும், கேருபீன்களின் இறக்கைகளும் தேவ மகிமையின் செக்கீனா பிரசன்னத்தைத் தாங்கி நின்றன. ஜனங்களுக்கு யோசுவா மூலமாக தேவ கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது: "நீங்கள் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தரின் உடன்படிக்கைப் பெட்டியையும், அதைச் சுமக்கிற லேவியராகிய ஆசாரியர்களையும் காணும்போது, நீங்களும் உங்கள் இடத்தைவிட்டுப் புறப்பட்டு, அதற்குப் பின்செல்லுங்கள். உங்களுக்கும் அதற்கும் நடுவே இரண்டாயிரம் முழ தூர இடைவெளி இருக்கவேண்டும்; அதற்குச் சமீபமாய் வராதிருப்பீர்களாக; நீங்கள் இதற்குமுன்னே இந்த வழியாய் நடந்துபோகாதபடியினால், நீங்கள் போகவேண்டிய வழியை அறியும்படிக்கு இப்படிச் செய்யவேண்டும்!" (யோசுவா 3:3–4).
ஜனங்களுக்கும் உடன்படிக்கைப் பெட்டிக்கும் இடையே சுமார் அரை மைல் தூரம் பயபக்தியான இடைவெளி விடப்பட்டது. அந்த மாபெரும் பாளையத்திலிருந்த ஒவ்வொரு மனிதனின் கண்களும், அந்தப் பொன் பெட்டி சமவெளியின் வழியே முன்னணியில் கம்பீரமாக முன்னேறிச் செல்வதைத் தெளிவாகக் கண்டன. தேவன் தாமே தன் ஜனங்களுக்கு முன்பாகச் சென்று தடைகளை உடைக்கிறவர் என்பதையும், தன் மேய்ப்பன் காலடி வைக்காத எந்த ஒரு பயங்கரமான இடத்திற்கும் தன் ஆடுகளை அவர் அனுப்ப மாட்டார் என்பதையும் இந்த ஒழுங்கு வெளிப்படுத்தியது.
அதன்பின்பு, இஸ்ரவேலின் உண்மையான விசுவாசத்தைச் சோதிக்கும் மகத்தான தருணம் வந்தது. யோசுவா ஆசாரியர்களை நோக்கி: "நீங்கள் யோர்தான் தண்ணீரின் ஓரமட்டும் போய்ச் சேர்ந்தபின்பு, யோர்தானிலே நில்லுங்கள்" என்று கட்டளையிட்டார் (யோசுவா 3:8). ஆசாரியர்கள் கரையில் பத்திரமாக நின்றுகொண்டிருந்தபோது யோர்தானின் தண்ணீர் பிளக்கவில்லை! தூரத்திலிருந்து எந்த ஒரு மாயாஜாலமும் நிகழவில்லை. ஆசாரியர்கள் உடன்படிக்கைப் பெட்டியின் தண்டுகளைத் தங்கள் தோள்களில் சுமந்துகொண்டு, சேறு நிறைந்த சரிவான ஆற்றுப்படுகையிலே இறங்கி, பெருக்கெடுத்து ஓடிய அந்தப் பனிக்கட்டி போன்ற வெள்ளத்திற்குள்ளே தங்கள் பாதங்களை நேரடியாக வைக்க வேண்டியிருந்தது! மெய்யான வேதாகம விசுவாசம் என்பது வெறுமனே சிந்தனையளவில் ஏற்றுக்கொள்ளும் கொள்கையல்ல; அது தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து, சாத்தியமற்ற சூழ்நிலைகளுக்குள்ளே துணிச்சலாகத் தன் பாதங்களை வைக்கும் தீவிரமான கிரியையாகும்!
ஆசாரியர்களின் காலடிகள் நதிநீரின் ஓரத்தில் பட்ட அந்த மைக்ரோ வினாடியில், பரலோகம் உடனடியாகக் களத்தில் இறங்கியது! வேதாகமம் அந்த மாபெரும் அற்புதத்தின் விவரங்களை வியக்கத்தக்க விதத்தில் பதிவுசெய்கிறது: "மேலேயிருந்து ஓடிவருகிற தண்ணீர் நின்று, சாரேத்தானுக்கு அடுத்த ஆதாம் ஊர் வரைக்கும் ஒரு குவியலாக (Ned) எழும்பிற்று; உப்புக்கடல் என்னும் சமபூமியின் கடலுக்கு ஓடிவருகிற தண்ணீர் அறுப்புண்டு போயிற்று; அப்பொழுது ஜனங்கள் எரிகோவுக்கு எதிரே கடந்துபோனார்கள்" (யோசுவா 3:16). எரிகோவுக்கு வடக்கே சுமார் பதினாறு முதல் பதினெட்டு மைல் தொலைவிலுள்ள டெல் எத்-தாமியா (ஆதாம் ஊர்) பகுதியிலே, மேலிருந்து சீறிப் பாய்ந்துவந்த யோர்தானின் பெருவெள்ளம் திடீரென நிறுத்தப்பட்டது. சர்வவல்ல தேவனுடைய கண்ணுக்குத் தெரியாத பலத்த கரம் அந்தத் தண்ணீரை ஒரு கண்ணாடி மதில்போல செங்குத்தாக உயர்த்தி நிறுத்தியது! கீழே இருந்த தண்ணீரோ மளமளவென்று உப்புக் கடலுக்குள் ஓடி மறைந்துபோக, யோர்தானின் ஆற்றுப்படுகை முழுவதும் முற்றிலுமாகத் திறந்துவிடப்பட்டது!
ஆனால் தேவன் தண்ணீரை மட்டும் தடுத்து நிறுத்தவில்லை; நிலப்பரப்பின் மீதும் ஒரு மகத்தான இரட்டை அற்புதத்தைச் செய்தார். பல நூற்றாண்டுகளாகத் தண்ணீருக்குள் மூழ்கிக்கிடந்த ஆற்றுப்படுகை என்பது இயற்கையாகவே ஆழமான சேறும், வழுக்கும் சகதியும் நிறைந்த ஆபத்தான பகுதியாகும். இஸ்ரவேலர் அத்தகைய சேற்றில் இறங்கியிருந்தால், அவர்களின் பார வண்டிகள் அச்சு வரை புதைந்துபோயிருக்கும், குழந்தைகள் சிக்கியிருப்பார்கள், ஆடுமாடுகளின் கால்கள் உடைந்திருக்கும். ஆனால் வேதாகமம் ஆசாரியர்கள் நின்ற இடத்தை சாராவா (Charavah)—முற்றிலும் உலர்ந்த, கடினமான, காய்ந்த நிலம் என்று வர்ணிக்கிறது! தேவனுடைய அமானுஷ்ய வல்லமை அந்த ஈரப்பதம் முழுவதையும் உடனே உலர்த்திவிட்டது. உடன்படிக்கைப் பெட்டியைச் சுமந்த ஆசாரியர்கள் நதியின் நடுமையத்திற்குச் சென்று, உலர்ந்த பாறைத் தரையிலே தங்கள் கால்களை ஊன்றி உறுதியாய் நின்றனர். அவர்களோடு கூட ரூபன், காத் மற்றும் மனாசேயின் பாதிக் கோத்திரத்தாரில் நாற்பதாயிரம் ஆயுதபாணிகளான யுத்த வீரர்கள் தங்கள் சகோதரர்களுக்கு முன்பாக அணிவகுத்து முன்னேறினர். ஆபத்தின் நடுவிலே தேவ பிரசன்னத்தைத் தாங்கி ஆசாரியர்கள் அசைவின்றி நிற்க, இரண்டு மில்லியனுக்கும் அதிகமான இஸ்ரவேல் மக்கள்—ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள், கால்நடைகள் மற்றும் வண்டிகளோடு—யோர்தானின் உலர்ந்த தரையைக் கடந்து கானான் தேசத்திற்குள் பத்திரமாய் அடியெடுத்து வைத்தனர்!
தேசம் முழுவதும் நதியைக் கடந்து முடிந்ததும், இந்த அற்புதத்தை என்றென்றைக்கும் நினைவுபடுத்தும் ஒரு நிரந்தர நினைவுச் சின்னத்தை அமைக்கும்படி கர்த்தர் யோசுவாவுக்குக் கட்டளையிட்டார். பன்னிரண்டு கோத்திரங்களிலிருந்தும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பன்னிரண்டு மனிதர்கள், ஆசாரியர்களின் கால்கள் நின்ற ஆற்றுப்படுகையின் நடுவிலிருந்து ஆளுக்கு ஒரு பெரிய கல்லைத் தங்கள் தோள்களில் சுமந்துகொண்டு, கானானிய மண்ணில் தங்கள் முதல் பாளையமாகிய கில்காலுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும். அங்கே கில்காலின் சமவெளியிலே, யோசுவா அந்தப் பன்னிரண்டு நதிக்கற்களையும் கொண்டு ஒரு உயரமான நினைவுச்சின்னத்தை (Zikkaron) நாட்டினார். அதேவேளையில், யோசுவா தாமே ஆசாரியர்கள் நின்ற யோர்தானின் நடு ஆற்றுப்படுகையிலும் பன்னிரண்டு கற்களை ஒரு சாட்சியாக நாட்டினார் (யோசுவா 4:9).
இந்த இரண்டு நினைவுச் சின்னங்களின் ஆவிக்குரிய இறையியல் ரகசியம் நம்மை மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது! யோர்தானின் ஆற்றுப்படுகையிலே புதைக்கப்பட்ட பன்னிரண்டு கற்கள், பழைய அவிசுவாச வனாந்தரத் தலைமுறையையும்—நமது பழைய பாவ சுபாவத்தையும்—குறிக்கின்றன; அவை கிறிஸ்துவோடு கூட மரணத்தின் தண்ணீருக்குள் புதைக்கப்பட்டுவிட்டன (ரோமர் 6:4). ஆசாரியர்கள் நதியை விட்டு வெளியேறி மேற்கு கரைக்கு வந்ததும், தடுத்து நிறுத்தப்பட்டிருந்த பெருவெள்ளம் பயங்கர இடிமுழக்கத்தோடு மீண்டும் பாய்ந்து வந்து அந்தப் பன்னிரண்டு கற்களையும் நிரந்தரமாக மூடியது; பழைய வாழ்வு என்றென்றைக்கும் புதைக்கப்பட்டது! இதற்கு மாறாக, நதியிலிருந்து தோள்களில் சுமந்துவரப்பட்டு கில்காலில் கம்பீரமாக நாட்டப்பட்ட பன்னிரண்டு கற்கள், மரணத்தை ஜெயித்து வாக்குத்தத்த தேசத்திலே உயிர்த்தெழுந்த புதிய உடன்படிக்கை ஜனத்தைக் குறிக்கின்றன! கில்கால் என்பது எகிப்தின் நிந்தை ஜனங்களை விட்டு உருட்டிவிடப்பட்ட பரிசுத்த ஸ்தலமாகும்; அங்கே இஸ்ரவேல் புத்திரர் அனைவருக்கும் இருதயத்தின் விருத்தசேதனம் செய்யப்பட்டு, முப்பத்தெட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வாக்குத்தத்த தேசத்திலே தங்கள் முதல் பஸ்கா பண்டிகையை அவர்கள் மகா மகிழ்ச்சியோடு ஆசரித்தார்கள்; மறுநாளே வனாந்தரத்தின் மன்னா நின்றுபோய், கானான் தேசத்தின் தானியங்களை அவர்கள் புசிக்கத் தொடங்கினார்கள்.
இஸ்ரவேல் புத்திரர் கடந்துதீருமட்டும் கர்த்தர் யோர்தானின் தண்ணீரை அவர்களுக்கு முன்பாக உலரப்பண்ணினதை, யோர்தானுக்கு மேற்கே இருந்த எமோரியரின் சகல ராஜாக்களும், சமுத்திரக் கரையிலிருந்த கானானியரின் சகல ராஜாக்களும் கேள்விப்பட்டபோது, அவர்களுடைய இருதயம் கரைந்துபோயிற்று; இஸ்ரவேல் புத்திரருக்கு முன்பாக இனி அவர்களுக்குத் தைரியமே அற்றுப்போயிற்று (யோசுவா 5:1). யோசுவா கில்காலின் நினைவுக்கற்களை நோக்கி, தலைமுறை தலைமுறையாக எதிரொலிக்கும் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை முழங்கினார்: "நாளை உங்கள் பிள்ளைகள்: இந்தக் கற்கள் என்னவென்று தங்கள் பிதாக்களைக் கேட்கும்போது, நீங்கள் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு அறிவிக்கவேண்டியது என்னவென்றால்: இஸ்ரவேலர் உலர்ந்த தரைவழியாய் இந்த யோர்தானைக் கடந்துவந்தார்கள்; பூமியின் சகல ஜனங்களும் கர்த்தருடைய கரம் பலத்ததென்று அறியும்படிக்கும், நீங்கள் உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு எப்பொழுதும் பயப்படும்படிக்கும், உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் சிவந்த சமுத்திரத்தின் தண்ணீரை நாங்கள் கடந்துதீருமட்டும் எங்களுக்கு முன்பாக உலரப்பண்ணினதுபோல, உங்கள் தேவனாகிய கர்த்தர் யோர்தானின் தண்ணீருக்கும் நீங்கள் அதைக் கடந்துதீருமட்டும் உங்களுக்கு முன்பாக உலரப்பண்ணினார் என்று சொல்லுங்கள்!" (யோசுவா 4:21–24).
வேதாகம மூல மொழி வேர்ச்சொற்கள் & இறையியல் அர்த்தங்கள்
யோர்தான் (கீழே இறங்குவது அல்லது பாய்வது); எர்மோன் மலையின் உச்சியிலிருந்து கடல் மட்டத்திற்கு 1,300 அடி கீழே உள்ள உப்புக் கடலை நோக்கி மளமளவென்று இறங்கிப் பாயும் நதியைக் குறிக்கும் பெயர்.
உடன்படிக்கைப் பெட்டி; தேவனுடைய மகிமையின் பிரசன்னம் தங்கியிருந்த பரிசுத்த பெட்டி; இஸ்ரவேல் மக்களின் முன்னே சென்று மனித தடைகளை உடைத்தெறிந்த தேவ பிரசன்னத்தின் அடையாளம்.
குவியல், மதில் அல்லது அணை; புவியீர்ப்பு விசைக்கு மாறாக, பெருக்கெடுத்து ஓடிவந்த நதிநீர் ஒரே இடத்திலே சுவர்போல செங்குத்தாக உயர்ந்து நின்ற அதிசய நிலையைக் குறிக்கும் சொல்.
உலர்ந்த தரை அல்லது காய்ந்த நிலம்; பல நூற்றாண்டுகளாகத் தண்ணீருக்குள் கிடந்த சேற்று நிலத்தை, தேவன் உடனே உலர்ந்த கடினமான தரையாக மாற்றிய தெய்வீக அற்புதம்.
நினைவுச்சின்னம், ஞாபகார்த்த அடையாளம்; தலைமுறை தலைமுறையாகப் பிள்ளைகள் தேவனுடைய அதிசய கிரியைகளை நினைவுகூரும்படி நாட்டப்பட்ட நிரந்தர சாட்சி.
பண்டைய கிழக்குலக & தொல்பொருள் பின்னணி
யோர்தான் நதியைக் கடக்கும் இந்த வரலாற்று நிகழ்வு எபிரெய மாதமான நிசான் (மார்ச்/ஏப்ரல்) மாதத்தில், வாற்கோதுமை அறுவடை காலத்தின்போது நிகழ்ந்தது. இந்தக் காலகட்டத்தில், எர்மோன் மலையின் உருகும் பனிநீரும், கலிலேயாவின் வசந்த கால மழையும் இணைந்து யோர்தான் நதியில் கடுமையான வெள்ளப்பெருக்கை ஏற்படுத்துவது வழக்கம் (*அறுப்புக்காலம் முழுவதும் யோர்தான் தன் கரைகளெல்லாம் புரண்டுபோகும்*). புவியியல் ரீதியாக, யோர்தான் பள்ளத்தாக்கு இரண்டு நிலப்பரப்புகளைக் கொண்டது: மேல் சமவெளி (Ghor) மற்றும் தாழ்வான ஆற்றுப்படுகை (Zor). அடர்ந்த முட்புதர்களும், நாணல்களும் நிறைந்த இந்த ஆற்றுப்படுகை வெள்ளக் காலங்களில் ஒரு மைல் அகலத்திற்குப் பெருக்கெடுத்து ஓடும் கொடூரமான நீர்ச்சுழல்களாக மாறும்; எனவே மனிதர்களால் அதை நீந்தியோ படகுகளிலோ கடப்பது முற்றிலும் சாத்தியமற்ற ஒன்றாகும். யோசுவா 3:16-ன் படி, நதிநீரானது எரிகோவுக்கு வடக்கே சுமார் 16 முதல் 18 மைல் தொலைவிலுள்ள 'சாரேத்தானுக்கு அடுத்த ஆதாம் ஊரிலே' தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது; இந்த இடம் தற்கால 'டெல் எத்-தாமியா' (Tell ed-Damiya) என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. யோர்தான் பிளவுப் பள்ளத்தாக்கு ஒரு தீவிரமான நில அதிர்வுப் பகுதியாகும்; கி.பி. 1267, 1834, 1906 மற்றும் 1927 ஆகிய ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த வரலாற்று நிலநடுக்கங்களின் போது, தாமியா பகுதியிலுள்ள களிமண் பாறைகள் இடிந்து விழுந்து யோர்தான் நதியை பல மணிநேரம் தற்காலிகமாக அடைத்து வைத்ததாக வரலாற்று ஆவணங்கள் கூறுகின்றன. தேவன் தாமே தமது இறையாண்மையின் வல்லமையால், ஆசாரியர்களின் காலடிகள் நதிநீரின் ஓரத்தில் பட்ட அதே மைக்ரோ வினாடியில், மேலிருந்து வந்த வெள்ளத்தை ஆதாம் ஊரிலே நிறுத்தி, சேறும் சகதியுமான ஆற்றுப்படுகையை ஒரு உலர்ந்த தரையாக (Charavah) மாற்றி, சுமார் இருபது லட்சம் இஸ்ரவேல் மக்களும் பாதுகாப்பாகக் கடந்து செல்லும்படி அற்புதம் செய்தார்.
ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி & அன்றாட வாழ்க்கைப் பாடங்கள்
- அற்புதம் நடப்பதற்கு முன்பாக விசுவாசத்தோடு கால்களை நீரில் வைப்பது: ஆசாரியர்கள் கரையில் சௌகரியமாக நின்றுகொண்டிருந்தபோது நதி பிளக்கவில்லை. பெருக்கெடுத்து ஓடிய வெள்ளத்திலே அவர்கள் கால்களை வைக்க வேண்டும் என்று தேவன் கட்டளையிட்டார். நமது கீழ்ப்படிதலின் விசுவாசக் காலடி தண்ணீரில் படும்போதுதான் அமானுஷ்ய தெய்வீக விடுதலை வெளிப்படுகிறது; சாத்தியமற்ற சூழ்நிலைகளுக்குள் நாம் தைரியமாக அடியெடுத்து வைக்கும்போது தேவன் வழிகளைத் திறக்கிறார்.
- புதிய பாதைகளிலே தேவ பிரசன்னத்தைப் பின்தொடர்ந்து செல்லுதல்: உடன்படிக்கைப் பெட்டிக்கும் ஜனங்களுக்கும் இடையே இரண்டாயிரம் முழ தூரம் இடைவெளி இருக்க வேண்டும் என்று பணிக்கப்பட்டது; ஏனென்றால்: 'நீங்கள் இதற்குமுன்னே இந்த வழியாய் நடந்துபோகவில்லை' (யோசுவா 3:4). நமது வாழ்வின் புதிய சவால்களையும் திருப்புமுனைகளையும் எதிர்கொள்ளும்போது, மனித அனுபவங்களை நம்பாமல், தேவனுடைய பிரசன்னத்தை மட்டுமே நோக்கிப் பார்த்து அவரைப் பின்தொடர வேண்டும்.
- மந்தையின் பாதுகாப்பிற்காக ஆற்றுப்படுகையிலே உறுதியாய் நிற்கும் தலைமைத்துவம்: முழு இஸ்ரவேல் மக்களும் யோர்தானைக் கடந்து முடியும் வரை, உடன்படிக்கைப் பெட்டியைச் சுமந்த ஆசாரியர்கள் யோர்தானின் நடுவிலே உலர்ந்த தரையிலே அசையாமல் உறுதியாய் நின்றுகொண்டிருந்தனர் (யோசுவா 3:17). ஆவிக்குரிய தலைவர்கள் மற்றவர்கள் ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்ளும் வரை, போராட்டங்களின் நடுவிலே ஜெபத்தோடும் உறுதியோடும் நிற்க அழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
- அடுத்த தலைமுறைக்காக தேவனுடைய கிரியைகளை நினைவுக்கற்களாக நடுதல்: யோர்தானின் நடுவிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு கில்காலில் நாட்டப்பட்ட பன்னிரண்டு கற்கள், எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்கு தேவனுடைய விசுவாசத்தைக் கற்பிக்கும் அடையாளமாக விளங்கின: 'நாளை உங்கள் பிள்ளைகள் இந்த கற்கள் என்னவென்று கேட்டால், அவர்களுக்கு நீங்கள் விவரிக்க வேண்டும்' (யோசுவா 4:21–22). நமது குடும்பங்களிலே தேவன் செய்த நன்மைகளை நாம் சாட்சிகளாகப் பதிவுசெய்து, நமது பிள்ளைகளின் விசுவாசத்தை பலப்படுத்த வேண்டும்.
⚡ முக்கிய உண்மைகள்
- இஸ்ரவேல் மக்கள் உடன்படிக்கைப் பெட்டிக்குப் பின்னாக சுமார் இரண்டாயிரம் முழ தூரம் (அரை மைலுக்கும் அதிகமான தொலைவு) இடைவெளி விட்டுப் பயபக்தியோடு செல்ல வேண்டும் என்று கட்டளையிடப்பட்டது (யோசுவா 3:4).
- பெருக்கெடுத்து ஓடிய யோர்தான் நதிநீர், எரிகோவுக்கு வடக்கே சுமார் 16 முதல் 18 மைல் தொலைவிலுள்ள 'சாரேத்தானுக்கு அடுத்த ஆதாம் ஊரிலே' தடுத்து நிறுத்தப்பட்டு குவியலாக நின்றது (யோசுவா 3:16).
- இரண்டு விதமான பன்னிரண்டு கற்கள் நாட்டப்பட்டன: ஒன்று ஆற்றுப்படுகையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டு கில்கால் பாளையத்தில் நாட்டப்பட்டது; மற்றொன்று ஆசாரியர்கள் நின்ற யோர்தானின் நடுவிலே யோசுவாவினால் நேரடியாக நாட்டப்பட்டது (யோசுவா 4:9, 20).
- இந்த அற்புதம் முதல் மாதமாகிய நிசான் மாதத்தின் பத்தாம் தேதியிலே நிகழ்ந்தது; இது எகிப்திலே பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியைத் தெரிந்துகொண்ட அதே விசேஷித்த நாளாகும் (யாத்திராகமம் 12:3; யோசுவா 4:19).
❓ அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள் (FAQs)
செங்கடல் மற்றும் யோர்தான் நதி ஆகிய இரண்டுமே தேவனுடைய அமானுஷ்ய வல்லமையினால் பிளக்கப்பட்டபோதிலும், அவை ஒரு விசுவாசியின் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையின் இரண்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட படிகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன. செங்கடலைக் கடப்பது (யாத்திராகமம் 14) இரட்சிப்பையும் மறுபிறப்பையும் குறிக்கிறது: அடிமைத்தனத்தின் எகிப்திலிருந்து மீட்கப்பட்டு, பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தம் பூசப்பட்டு, பார்வோனின் சேனைகள் சமுத்திரத்திலே மூழ்கடிக்கப்பட்டதை அது காட்டுகிறது. செங்கடல் மோசேக்குள்ளாக ஞானஸ்நானம் பெறுவதைக் குறிக்கிறது (1 கொரிந்தியர் 10:1–2); அது நம்மை இருளின் ராஜ்யத்திலிருந்து *வெளியே* கொண்டுவருகிறது. ஆனால் அதன்பின்பு நிகழ்ந்த நாற்பதாண்டு கால வனாந்தர யாத்திரை, இஸ்ரவேலரிடமிருந்து எகிப்து இன்னும் முழுமையாக வெளியேறவில்லை என்பதை நிரூபித்தது. இதற்கு மாறாக, யோர்தான் நதியைக் கடப்பது (யோசுவா 3–4), பரிசுத்த ஆவியின் நிறைவான வாழ்க்கைக்குள் பிரவேசிப்பதையும், கிறிஸ்துவுக்குள் நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள வாக்குத்தத்த சுதந்தரத்தையும் வெற்றியையும் குறிக்கிறது (எபிரெயர் 3–4). செங்கடலிலே மோசேயின் கோல் நீட்டப்பட்டபோது தண்ணீர் பிளந்தது; ஆனால் யோர்தானிலோ, ஆசாரியர்கள் விசுவாசத்தோடு வெள்ளத்தில் பாதங்களை வைக்க வேண்டியிருந்தது; தேவ பிரசன்னமாகிய உடன்படிக்கைப் பெட்டியே (கிறிஸ்து) முன்சென்றது. செங்கடல் நம்மை நியாயத்தீர்ப்பிலிருந்து தப்புவித்தது; யோர்தானோ நம்மை ஜெயத்தின் யுத்தத்திற்குள் வழிநடத்துகிறது. இறையியல் ரீதியாக, யோர்தான் என்பது நாம் கிறிஸ்துவுடன்கூட சிலுவையில் அறையப்பட்டு, அவருடன்கூடப் புதிய ஜீவனுள்ளவர்களாய் உயிர்த்தெழுந்த ஆவிக்குரிய அனுபவத்தைக் குறிக்கிறது (கலாத்தியர் 2:20; ரோமர் 6:3–4); நமது பழைய வனாந்தர மனுஷன் யோர்தானின் ஆற்றுப்படுகையிலே புதைக்கப்பட்டு, புதிய சுதந்தரவாளியாக நாம் கானானுக்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறோம்.
யோசுவா 3:16 மிகத் துல்லியமான புவியியல் அமைப்பை விவரிக்கிறது: 'மேலேயிருந்து ஓடிவருகிற தண்ணீர் நின்று, சாரேத்தானுக்கு அடுத்த ஆதாம் ஊர் வரைக்கும் ஒரு குவியலாக எழும்பிற்று; உப்புக்கடல் என்னும் சமபூமியின் கடலுக்கு ஓடிவருகிற தண்ணீர் அறுப்புண்டு போயிற்று.' ஆதாம் ஊர் என்பது எரிகோவுக்கு வடக்கே சுமார் 16 முதல் 18 மைல் தொலைவிலுள்ள தற்கால 'டெல் எத்-தாமியா' (Tell ed-Damiya) என்ற இடமாகும்; அங்கே யாப்போக்கு நதியும் யோர்தான் நதியும் இணைகின்றன. இந்தப் பகுதியிலுள்ள யோர்தான் நதிக்கரைகள் உயரமான, பலவீனமான களிமண் மற்றும் சுண்ணாம்புப் பாறைகளினால் ஆனவை. யோர்தான் பிளவுப் பள்ளத்தாக்கு தீவிரமான நில அதிர்வுப் பகுதியாகும். வரலாற்றுக் குறிப்புகளின்படி, கி.பி. 1267 டிசம்பரில் (16 மணி நேரம் நதி அடைபட்டது), 1834, 1906, மற்றும் 1927 ஜூலை 11-ல் நிகழ்ந்த 6.2 ரிக்டர் நிலநடுக்கத்தின் போது தாமியா பாறைகள் இடிந்து விழுந்து நதியை 21 மணிநேரம் அடைத்து வைத்ததாக அறிவியல் ஆவணங்கள் கூறுகின்றன! பூமியைப் படைத்த சர்வவல்ல தேவன், ஒரு நிலநடுக்கத்தின் மூலமாகவோ அல்லது பாறை சரிவின் மூலமாகவோ தாமியா பகுதியிலே நதியை அணைபோட்டு நிறுத்தியிருக்கலாம். ஆனால், இதிலுள்ள உச்சக்கட்ட அற்புதம் என்னவென்றால்: ஆசாரியர்களின் பாதங்கள் தண்ணீரில் பட்ட அதே வினாடியில் தண்ணீர் நின்றது, பல நூற்றாண்டுகளாகச் சேறாகக் கிடந்த ஆற்றுப்படுகை உடனே காய்ந்த கடினமான தரையாக (Charavah) மாறியது, மற்றும் ஆசாரியர்கள் அக்கரைக்கு வந்த அடுத்த வினாடியே மீண்டும் பெருவெள்ளம் பாய்ந்தோடியது (யோசுவா 4:18) என்பதாகும்! இது இயற்கை சக்திகளைக் கட்டுப்படுத்தும் தேவனுடைய பரிபூரண இறையாண்மையாகும்.
இந்த அற்புத நிகழ்வின்போது இரண்டு தனித்தனி பன்னிரண்டு கற்களின் நினைவுச் சின்னங்கள் அமைக்கப்பட்டன என்று வேதம் தெளிவாகக் கூறுகிறது. முதலாவதாக, யோசுவா 4:1–8-ன் படி, பன்னிரண்டு கோத்திரங்களிலிருந்தும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பன்னிரண்டு மனிதர்கள் ஆசாரியர்கள் நின்ற ஆற்றுப்படுகையிலிருந்து ஆளுக்கு ஒரு பெரிய கல்லைத் தங்கள் தோள்களில் சுமந்துகொண்டு வந்து, கானானின் முதல் தங்குமிடமாகிய கில்காலிலே ஒரு பெரிய நினைவுச் சின்னமாக நாட்டினர். இரண்டாவதாக, யோசுவா 4:9 கூறுகிறது: 'உடன்படிக்கைப் பெட்டியைச் சுமந்த ஆசாரியரின் கால்கள் நின்ற யோர்தானின் நடுவிலும் யோசுவா பன்னிரண்டு கற்களை நாட்டினான்; அவைகள் இந்நாள் வரைக்கும் அங்கே இருக்கிறது.' இந்த இரண்டு நினைவுச் சின்னங்களும் கிறிஸ்துவோடு நாம் மரித்து, அவருடன்கூட உயிர்த்தெழும் உன்னதமான இரட்டை ஆவிக்குரிய சத்தியத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. யோர்தானின் ஆற்றுப்படுகையிலே புதைக்கப்பட்ட பன்னிரண்டு கற்கள், பழைய முரட்டாட்டமான வனாந்தரத் தலைமுறையையும், நமது பழைய பாவ சுபாவத்தையும் குறிக்கின்றன; அவை மரணத்தின் தண்ணீருக்குள் என்றென்றைக்கும் புதைக்கப்பட்டுவிட்டன (ரோமர் 6:4). இதற்கு மாறாக, யோர்தானிலிருந்து உயிரோடு எடுக்கப்பட்டு கில்காலில் நாட்டப்பட்ட பன்னிரண்டு கற்கள், மரணத்தைத் தாண்டிப் புதிய ஜீவனோடு உயிர்த்தெழுந்த தேவனுடைய புதிய உடன்படிக்கை சபையைக் குறிக்கின்றன. கில்கால் என்பது எகிப்தின் நிந்தை உருட்டிவிடப்பட்ட இடமாகும் (கில்கால் என்றால் 'உருட்டுதல்'); அங்கே இருதயத்தின் விருத்தசேதனமும் பஸ்கா பண்டிகையும் ஆசரிக்கப்பட்டன. கில்காலின் கற்கள், ஜீவனுள்ள தேவன் என்றென்றைக்கும் தமது உடன்படிக்கையில் உண்மையுள்ளவர் என்பதை எதிர்காலத் தலைமுறையினருக்குப் பறைசாற்றும் நித்திய சாட்சியாக விளங்கின.
