திராட்சத்தோட்டத்து வேலையாட்கள்

மத்தேயு 20:1-16-ல் இடம்பெற்றுள்ள திராட்சத்தோட்டத்து வேலையாட்களின் உவமை, மனிதனின் சுயநீதியையும் ஆன்மீக தகுதி பாராட்டலையும் வேரோடு தகர்க்கும் ஓர் உன்னதமான உபதேசமாகும். 'முந்தினோர் பிந்தினோராவார்கள், பிந்தினோர் முந்தினோராவார்கள்' என்ற பரலோக நியதியை முன்னிறுத்தி, தேவனுடைய இறையாண்மைமிக்க தாராள கிருபையின் மகத்துவத்தை இந்த உவமை நமக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.

1. அதிகாலை உடன்படிக்கையும் நியாயமான கூலியும்

விடியற்காலையில் (காலை 6:00 மணி) திராட்சத்தோட்டத்து எஜமான் சந்தைவெளிக்குச் சென்று வேலைக்காகக் காத்திருந்த கூலியாட்களைச் சந்தித்தான். அவன் அவர்களோடு ஒரு திட்டவட்டமான ஒப்பந்தம் செய்தான்: 'வேலையாட்களுடன் நாளொன்றுக்கு ஒரு பணம் கூலி பேசி, அவர்களைத் தன் திராட்சத்தோட்டத்துக்கு அனுப்பினான்' (மத்தேயு 20:2). ஒரு வெள்ளிப் பணம் (தெனாரியுஸ்) என்பது 12 மணி நேரக் கடுமையான உழைப்பிற்குரிய நியாயமான ஒருநாள் வாழ்வாதாரக் கூலியாகும். அவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு வேலைக்குச் சென்றனர்.

2. வெவ்வேறு மணி வேளைகளில் புறப்பட்ட எஜமான்

திராட்சை அறுவடை அவசரமாக இருந்தபடியால், எஜமான் மூன்றாம் மணி வேளையிலும் (காலை 9:00), ஆறாம் மணி வேளையிலும் (நண்பகல் 12:00), ஒன்பதாம் மணி வேளையிலும் (பிற்பகல் 3:00) சந்தைக்குச் சென்று ஆட்களைத் தோட்டத்தில் சேர்த்தான். இறுதியாகப் பதினோராம் மணி வேளையில்—மாலை 5:00 மணிக்கு, சூரியன் மறைவதற்கு ஒரு மணி நேரமே இருந்த வேளையில்—சந்தைவெளியில் சும்மா நின்ற சிலரைக் கண்டு: 'நீங்கள் நாளெல்லாம் இங்கே சும்மா நிற்கிறதென்ன?' என்று கேட்டான். அவர்கள்: 'எங்களை ஒருவனும் வேலைக்கு அமர்த்தவில்லை' என்றனர். எவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத பலவீனமான அந்த மனிதர்களையும் எஜமான் தன் தோட்டத்திற்குள் கிருபையாய் அழைத்தான்.

3. தலைகீழான கூலி விநியோகமும் ஆச்சரியமும்

சாயங்காலமானபோது, நியாயப்பிரமாணத்தின்படி கூலி கொடுக்க எஜமான் தன் காரியக்காரனை நோக்கி: 'வேலையாட்களை அழைத்து, பிந்தினவர்கள் தொடங்கி முந்தினவர்கள் வரைக்கும் அவர்களுக்குக் கூலி கொடு' என்றான் (மத்தேயு 20:8). பிந்தினவர்களுக்கு முதலில் கொடுப்பதே எஜமானின் உன்னத நோக்கமாக இருந்தது. மாலை 5 மணிக்கு வந்து ஒரே ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே வேலை செய்தவர்கள் பந்தயத்தில் நின்றபோது, அவர்களுக்கு ஒரு முழு நாளின் கூலியாகிய ஒரு வெள்ளிப் பணம் வழங்கப்பட்டது! எஜமானின் இந்த தாராள மனப்பான்மையைக் கண்டு அனைவரும் வாயடைத்துப் போயினர்.

4. முந்தினோரின் முறுமுறுப்பும் ஒப்பீட்டுப் பொறாமையும்

இதைப் பார்த்த அதிகாலை வேலையாட்கள் பேராசை கொண்டனர்: 'முந்தினவர்கள் வந்தபோது, தங்களுக்கு அதிக கூலி கிடைக்கும் என்று எண்ணினார்கள்; அவர்களும் ஆளுக்கு ஒவ்வொரு பணம் வாங்கினார்கள்' (மத்தேயு 20:10). உடனே அவர்கள் எஜமானுக்கு விரோதமாக முறுமுறுத்து: 'பிந்தினவர்களாகிய இவர்கள் ஒரு மணி நேரமாத்திரம் வேலைசெய்தார்கள்; பகலின் வருத்தத்தையும் வெயிலையும் சகித்த எங்களுக்கு இவர்களைச் சமமாக்கினீரே' என்றனர் (மத்தேயு 20:12). தங்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டதாக அவர்கள் கூறவில்லை; ஆனால் கடைசியில் வந்த தகுதியற்ற மனிதர்களுக்குத் தங்களுக்கு இணையான கிருபை கிடைத்ததை அவர்களது சுயநீதியால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

5. எஜமானின் இறைநீதி: "நான் தயாளனாயிருப்பதால் உன் கண் பொறாமையாயிருக்கலாமா?"

எஜமான் அவர்களில் ஒருவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக: 'சினேகிதனே, நான் உனக்கு அநியாயஞ்செய்யவில்லை; நீ என்னுடனே ஒரு பணம் கூலி பேசவில்லையா? உன்னுடையதை நீ வாங்கிக்கொண்டு போ; உனக்குக் கொடுத்ததுபோலப் பிந்தினவனாகிய இவனுக்கும் கொடுப்பது என் இஷ்டம். என்னுடையதை என் இஷ்டப்படி செய்ய எனக்கு அதிகாரமில்லையா? நான் தயாளனாயிருக்கிறபடியால், உன் கண் பொறாமையாயிருக்கலாமா?' என்றான் (மத்தேயு 20:13-15). தேவன் யாருக்கும் அநீதி செய்வதில்லை; அதே வேளையில் தகுதியற்ற எளிய மனிதர்களுக்குத் தம்முடைய எல்லையற்ற கிருபையை இலவசமாக வழங்க அவருக்கு முழு இறையாண்மை உண்டு. பரலோகத்தில் இரட்சிப்பு என்பது சம்பளம் அல்ல, அது தகுதியற்றோருக்குத் தேவன் அருளும் ஈகையாகும்.