கெட்ட குமாரன்

மனித வரலாற்றில் எழுதப்பட்ட மிக உன்னதமான சிறுகதையாகப் போற்றப்படும் கெட்ட குமாரனின் உவமை (லூக்கா 15:11-32), கிருபையின் சிகரமாகும். காணாமற்போன ஆடு, காணாமற்போன வெள்ளிப்பணம் ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து, இயேசு இரண்டு இழந்துபோன குமாரர்களை வெளிப்படுத்துகிறார்: ஒருவன் தூர தேசத்தில் பாவத்தில் மூழ்கி வழிதவறினான், மற்றொருவனோ தகப்பன் வீட்டிலேயே இருந்தும் சுயநீதியினாலும் மத வெளிவேஷத்தினாலும் ஆவிக்குரிய ரீதியில் வழிதவறியிருந்தான்.

1. சொத்தைக் கேட்டு தகப்பனை அவமதித்த பாவம்

இளைய மகன் தன் தகப்பனிடம் வந்து: 'தகப்பனே, ஆஸ்தியில் எனக்கு வரத்தக்க பங்கை எனக்குத் தரவேண்டும்' என்று ஆணவத்தோடு கேட்டான். யூத சமுதாயத்தில் தந்தை மரித்த பிறகே சொத்துப் பிரிக்கப்படும். அவன் கேட்டது: 'தகப்பனே, நீர் உயிரோடு இருப்பது எனக்குத் தடையாக இருக்கிறது, நீர் செத்துப்போனால் நலம்' என்று சொல்வதற்குச் சமமானது. அந்தத் தகப்பனோ உடைந்த உள்ளத்தோடு அவனுக்குரிய பங்கை அவனுக்குப் பிரித்துக் கொடுத்தார்.

2. தூர தேசமும் பன்றிக் கூடாரத்தின் வறுமையும்

சில நாட்களுக்குள் எல்லாவற்றையும் சேர்த்துக்கொண்டு அவன் தூர தேசத்திற்குப் புறப்பட்டுப்போய், அங்கே துன்மார்க்கமாய் வாழ்ந்து தன் ஆஸ்தியை அழித்துப்போட்டான். அந்த தேசத்திலே கொடிய பஞ்சம் உண்டானபோது, அவனது உலக நண்பர்கள் அனைவரும் அவனைக் கைவிட்டனர். வேறு வழியின்றி ஒரு புறஜாதியாரின் வயல்களில் பன்றிகளை மேய்க்கும் வேலைக்குச் சென்றான். பன்றிகள் தின்னும் தவிட்டினாலே தன் வயிற்றை நிரப்ப ஆசைப்பட்டான், ஒருவனும் அவனுக்குக் கொடுக்கவில்லை; பாவத்தின் முடிவு எப்போதும் பன்றிக் கூடாரத்து அவமானமேயாகும்.

3. புத்தி தெளிந்து எழுந்த திருப்புமுனை

லூக்கா 15:17 இரட்சிப்பின் உன்னத திருப்புமுனையைப் பதிவு செய்கிறது: 'அவனுக்குப் புத்தி தெளிந்தபோது...' தன் தகப்பனுடைய வீட்டில் எத்தனையோ கூலிக்காரருக்குப் பூர்த்தியான சாப்பாடு இருக்கிறது, நானோ பசியினால் சாகிறேன் என்று உணர்ந்தான். 'நான் எழுந்து, என் தகப்பனிடத்திற்குப் போய்: தகப்பனே, பரத்துக்கு விரோதமாகவும் உமக்கு முன்பாகவும் பாவஞ்செய்தேன்; இனிமேல் உம்முடைய குமாரன் என்று சொல்லப்படுவதற்கு நான் பாத்திரனல்ல, உம்முடைய கூலிக்காரரில் ஒருவனாக என்னை வைத்துக்கொள்ளும்' என்று சொல்லி, அவன் தன் தகப்பனிடத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

4. ஓடிவந்து முத்தமிட்ட பரலோக அன்பு

அவன் தூரத்தில் வரும்போதே அவனது தகப்பன் அவனைக் கண்டார். அவர் தினமும் வாசற்படியிலேயே மகனின் வருகைக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார்! பண்டைய யூத சமுதாயத்தில் பெரியவர்கள் ஓட மாட்டார்கள்; ஓடினால் கால்கள் தெரியும், அது அவமானமாகக் கருதப்பட்டது. ஆனால் தகப்பனின் அன்போ சகல அவமானங்களையும் துறந்து, ஓடிவந்து, பன்றியின் நாற்றத்தோடு நின்ற மகனைக் கட்டிப்பிடித்து, முத்தமிட்டார்! அவன் தன் அறிக்கையை முடிப்பதற்கு முன்பாகவே தகப்பன் வேலைக்காரரிடம்: 'சீக்கிரமாய் உயர்ந்த வஸ்திரத்தைக் கொண்டுவந்து, இவனுக்கு உடுத்தி, இவன் கைக்கு மோதிரத்தையும், கால்களுக்குப் பாதரட்சைகளையும் போடுங்கள்' என்றார் (லூக்கா 15:22).

5. மூத்த மகனின் மத வெளிவேஷம்

இந்த உவமை விருந்து பந்தலில் முடியவில்லை; வெளியே இருட்டில் நின்ற மூத்த மகனிடம் முடிகிறது. ஆடல் பாடல் சத்தத்தைக் கேட்டு மூத்த மகன் கோபமடைந்து உள்ளே போகமாட்டேன் என்றான். தகப்பனிடம் அவன் முறையிட்டான்: 'இத்தனை வருஷமாய் நான் உமக்கு ஊழியம் செய்து, ஒருக்காலும் உம்முடைய கற்பனையை மீறினதில்லை; அப்படியிருந்தும், என் சிநேகிதரோடே நான் சந்தோஷமாயிருக்கும்படி நீர் ஒருக்காலும் எனக்கு ஒரு ஆட்டுக்குட்டியையாவது கொடுக்கவில்லை!' அவனது உள்ளத்தில் அன்பில்லை; சுயநீதியும் அடிமை மனநிலையும் மட்டுமே இருந்தது. தகப்பனோ அவனிடம் அன்போடு கூறினார்: 'மகனே, நீ எப்போதும் என்னோடிருக்கிறாய், எனக்குள்ளதெல்லாம் உன்னுடையதாயிருக்கிறது. உன் தம்பியாகிய இவனோ மரித்தான், திரும்பவும் உயிர்த்தான்; காணாமற்போனான், காணப்பட்டான்; இதினிமித்தம் நாம் சந்தோஷப்பட்டு களிகூரவேண்டுமே.'