"அன்றியும், ஒரு ஸ்திரீ பத்து வெள்ளிக்காசை உடையவளாயிருந்து, அதில் ஒரு வெள்ளிக்காசு காணாமற்போனால், விளக்கைக் கொளுத்தி, வீட்டைப் பெருக்கி, அதைக் கண்டுபிடிக்கிறவரைக்கும் ஜாக்கிரதையாய்த் தேடாமலிருப்பாளோ?" (லூக்கா 15:8)
ஒன்றின் மதிப்பு
காணாமல் போன ஆடு உவமையுடன் இணைந்த இந்த உவமை, இழந்துபோனவர்களைத் தேடுவதில் தேவனுடைய வைராக்கியத்தை வலியுறுத்துகிறது. அந்தப் பெண் சும்மா இருக்கவில்லை; விளக்கை ஏற்றி, வீட்டைப் பெருக்கித் தேடுகிறாள்.
ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தேவனுக்கு விலையேறப்பெற்றவன் என்பதை இது காட்டுகிறது. ஒரு பாவி மனம் திரும்பும்போது தேவதூதர்களுக்கு முன்பாக மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது.
முக்கிய பாடம்: தேவன் காணாமல் போன ஒவ்வொரு ஆத்துமாவையும் தேடுகிறார். ஒரு பாவி மனந்திரும்பு போது நாமும் மகிழ வேண்டும்.
