எலிசாவின் அற்புதங்கள்: விதவையின் எண்ணெயும் சூனேமியாளின் மகனும்

எலிசா தீர்க்கதரிசியின் ஊழியம் தேவனுடைய இரக்கமும், பராமரிப்பும், மறுவாழ்வும் நிறைந்த அற்புதங்களால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. எலியாவின் காலத்தில் காணப்பட்ட கனல் தெறிக்கும் நியாயத்தீர்ப்பைப் போலல்லாமல், எலிசா சாதாரண ஜனங்களின் மத்தியில் நடமாடி—கெட்ட தண்ணீரைச் குணமாக்கி, ஏழைத் தீர்க்கதரிசிகளின் குடும்பங்களைப் பராமரித்து, கடன் பட்ட விதவைகளைக் காப்பாற்றி, மரித்த பிள்ளைகளை உயிரோடெழுப்பினான்.

1. ஏழை விதவையும் பெருகிய எண்ணெயும்

எலிசா பிள்ளையின்மேல் குப்புறப் படுத்து, தன் வாயை அவன் வாயின்மேலும், தன் கண்களை அவன் கண்கள்மேலும் வைத்து ஜெபிக்க, பிள்ளை ஏழுவிசை தும்மித் தன் கண்களைத் திறந்தான்.

தீர்க்கதரிசிகளுடைய புத்திரரின் மனைவிகளில் ஒருத்தி எலிசாவைப் பார்த்து: "உமது ஊழியக்காரனாகிய என் புருஷன் மரித்துப்போனான்; உம்முடைய ஊழியக்காரன் கர்த்தருக்குப் பயந்து நடந்தான் என்பதை நீர் அறிவீர்; இப்போது கடன்கொடுத்தவன் என் இரண்டு குமாரரையும் தனக்கு அடிமைகளாக எடுத்துக்கொள்ள வந்திருக்கிறான்" என்று கூப்பிட்டாள்.

எலிசா அவளை நோக்கி: "நான் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? வீட்டில் உன்னிடத்தில் என்ன இருக்கிறது சொல்" என்றான்.

அதற்கு அவள்: "ஒரு குடம் எண்ணெயைத் தவிர உமது அடியாளுடைய வீட்டில் ஒன்றும் இல்லை" என்றாள்.

அவன்: "நீ புறப்பட்டுப்போய், உன் அண்டை வீட்டாரிடத்தில் வெறும்பானைகளைக் கேட்டு வாங்கு; கொஞ்சமாக வாங்காமல், அநேகம் பானைகளை வாங்கி; நீ உன் குமாரரோடே உள்ளே போய், கதவைப் பூட்டி, அந்தப் பாத்திரங்கள் எல்லாவற்றிலும் வார்த்து, நிறைந்ததை ஒரு பக்கத்தில் வை" என்றான்.

அவள் அவனை விட்டுப்போய், தன் குமாரரோடே கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு, அவர்கள் பாத்திரங்களை அவளிடத்தில் கொடுக்க, அவள் வார்த்துக் கொடுத்தாள். பாத்திரங்கள் நிறைந்தபின்பு, அவள் தன் குமாரனை நோக்கி: "இன்னும் ஒரு பாத்திரம் கொண்டுவா" என்றாள்; அதற்கு அவன்: "இனிப் பாத்திரம் இல்லை" என்றான்; அப்பொழுது எண்ணெய் நின்றுபோயிற்று.

அவள் வந்து தேவனுடைய மனிதனுக்கு அதை அறிவித்தபோது, அவன்: "நீ போய் அந்த எண்ணெயை விற்று, உன் கடனைத் தீர்த்து, மீந்திருக்கிறதைக் கொண்டு நீயும் உன் குமாரரும் ஜீவியுங்கள்" என்றான்.

2. சூனேமியாளின் உபசரிப்பும் வாக்குத்தத்தக் குழந்தையும்

ஒரு நாள் எலிசா சூனேமுக்குப் போனான்; அங்கே கனம்பொருந்திய ஒரு ஸ்திரீ இருந்தாள்; அவள் போஜனம்பண்ணும்படி அவனை வற்புறுத்தினாள்; அப்படியே அவன் வழியாய் வரும்போதெல்லாம் போஜனம்பண்ணும்படி அங்கே திரும்புவான்.

அவள் தன் புருஷனை நோக்கி: "இதோ, நம்மிடத்தில் அடிக்கடி வருகிற தேவனுடைய மனிதன் பரிசுத்தவான் என்று அறிவேன். நாம் அவருக்கு மேலறையிலே ஒரு சிறிய மேடையைக் கட்டி, அங்கே அவருக்கு ஒரு படுக்கையையும், மேஜையையும், நாற்காலியையும், விளக்குத்தண்டையும் வைப்போம்; அவர் நம்மிடத்தில் வரும்போது அங்கே தங்கலாம்" என்றாள்.

ஒரு நாள் அவன் அங்கே வந்து, மேலறையிலே தங்கிப் படுத்துக்கொண்டான். அவன் தன் ஊழியக்காரனாகிய கேயாசியை நோக்கி: "இந்தச் சூனேமியாளைக் கூப்பிடு" என்றான்.

அவள் வந்து நின்றபோது, எலிசா அவளை நோக்கி: "நீர் எங்களை உபசரிக்கிறதற்கு இந்த அலைச்சலையெல்லாம் பட்டீரே; உமக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? ராஜாவினிடத்திலாவது சேனாதிபதியினிடத்திலாவது உமக்காகப் பேச வேண்டுமா?" என்று கேட்டான். அதற்கு அவள்: "என் ஜனங்களின் நடுவே நான் சுகமாய் வாழ்கிறேன்" என்றாள்.

கேயாசி: "இவளுக்குக் குமாரன் இல்லை, இவளுடைய புருஷனும் முதிர்ந்த வயதுள்ளவன்" என்றான்.

எலிசா அவளை நோக்கி: "குறித்த காலத்திலே, ஒரு வருஷத்திற்குள்ளே, நீ ஒரு குமாரனை அணைத்துக்கொண்டிருப்பாய்" என்றான்.

அதற்கு அவள்: "ஐயோ, என் ஆண்டவனே, தேவனுடைய மனிதனே, உமது அடியாளுக்குப் பொய் சொல்லவேண்டாம்" என்றாள். அந்த ஸ்திரீ கர்ப்பந்தரித்து, எலிசா தனக்குக் குறித்த காலத்திலே, மறுவருஷத்தில் ஒரு குமாரனைப் பெற்றாள்.

3. அறுவடை நிலத்தில் நேரிட்ட சோகம்

பிள்ளை பெரியவனானபோது, ஒரு நாள் அறுக்கிறவர்களோடே இருக்கிற தன் தகப்பனிடத்திற்குப் போனான். அவன் தன் தகப்பனை நோக்கி: "என் தலை நோகிறது, என் தலை நோகிறது" என்றான்.

தகபன் வேலைக்காரனை நோக்கி: "இவனை இவன் தாயினிடத்திற்குக் கொண்டுபோ" என்றான். அவனைக் கொண்டுபோய் இவன் தாயினிடத்தில் விட்டபோது, அவன் மத்தியானம்மட்டும் அவள் மடியிலிருந்தபின்பு மரித்துப்போனான்.

அவள் ஏறிப்போய், அவனை தேவனுடைய மனிதனுடைய படுக்கையின்மேல் கிடத்தி, கதவைப் பூட்டிவிட்டுப் புறப்பட்டு; தன் புருஷனைக் கூப்பிட்டு: "நான் தேவனுடைய மனிதனிடத்திற்கு விரைந்தோடித் திரும்பும்படிக்கு, வேலைக்காரரில் ஒருவனையும் ஒரு கழுதையையும் என்னிடத்தில் அனுப்பும்" என்றாள்.

அதற்கு அவன்: "இன்றைக்கு நீர் அவரிடத்திற்குப் போகிறது என்ன? அமாவாசியுமல்ல, ஓய்வுநாளுமல்ல" என்றான்.

அதற்கு அவள்: "சமாதானம் (சுகமாயிருக்கும்)" என்றாள்.

4. அசைக்க முடியாத விசுவாசமும் ஜெபமும்

அவள் கழுதையின்மேல் ஏறி, தன் வேலைக்காரனை நோக்கி: "நடத்து, நான் உனக்குச் சொன்னாலொழிய மெல்ல நடவாதே" என்று சொல்லி, கர்மேல் மலையிலிருக்கிற தேவனுடைய மனிதனிடத்திற்குப் போனாள்.

தேவனுடைய மனிதன் தூரத்திலே அவளைக் கண்டு, தன் ஊழியக்காரனாகிய கேயாசியை நோக்கி: "இதோ, அந்தச் சூனேமியாள் வருகிறாள். நீ அவளுக்கு எதிர்கொண்டுபோய்: உனக்குச் சுகமா, உன் புருஷனுக்குச் சுகமா, பிள்ளைக்குச் சுகமா என்று கேள்" என்றான்.

அவள்: "சுகம்தான்" என்று உத்தரவு சொன்னாள்.

அவள் மலையிலிருக்கிற தேவனுடைய மனிதனிடத்தில் வந்து, அவர் பாதங்களைப் பிடித்துக்கொண்டாள்; கேயாசி அவளைத் தள்ளிவிடக் கிட்டிவந்தபோது, தேவனுடைய மனிதன்: "அவளை விட்டுவிடு, அவள் ஆத்துமா கசந்திருக்கிறது; கர்த்தர் அதை எனக்கு அறிவியாமல் மறைத்துவைத்தார்" என்றான்.

அவள்: "நான் என் ஆண்டவனிடத்தில் ஒரு குமாரனைக் கேட்டேனா? என்னோடு பொய் சொல்லவேண்டாம் என்று நான் சொல்லவில்லையா?" என்றாள்.

5. உயிர்த்தெழுதல்: பிள்ளை பிழைத்தல்

எலிசா கேயாசியை நோக்கி: "நீ இடைக்கச்சையைக் கட்டிக்கொண்டு, என் தடியைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு போ; என் தடியைப் பிள்ளையின் முகத்தின்மேல் வை" என்றான். பிள்ளையின் தாயோ: "கர்த்தருடைய ஜீவனையும் உமது ஆத்துமாவின் ஜீவனையும் கொண்டு சொல்லுகிறேன், நான் உம்மை விடுவதில்லை" என்றாள்; அப்பொழுது அவன் எழுந்து அவள் பின்னே போனான்.

கேயாசி அவர்களுக்கு முன்னே போய், தடியைப் பிள்ளையின் முகத்தின்மேல் வைத்தான்; ஆனாலும் சத்தமுமில்லை, உணர்வுமில்லை; ஆகையால் அவன் எலிசாவுக்கு எதிர்கொண்டுவந்து: "பிள்ளை விழித்துக்கொள்ளவில்லை" என்று அறிவித்தான்.

எலிசா வீட்டுக்குள் பிரவேசித்தபோது, இதோ, பிள்ளை மரித்தவனாய் அவனுடைய படுக்கையின்மேல் கிடத்தப்பட்டிருந்தான். அவன் உள்ளே போய், இருவருமாய் இருக்கையில் கதவைப் பூட்டி, கர்த்தரை நோக்கி ஜெபம்பண்ணி; ஏறி, பிள்ளையின்மேல் படுத்து, தன் வாயை அவன் வாயின்மேலும், தன் கண்களை அவன் கண்கள்மேலும், தன் கைகளை அவன் கைகள்மேலும் வைத்து, அவன்மேல் குப்புறப் படுத்துக்கொண்டிருந்தான்; அப்பொழுது பிள்ளையின் சரீரம் சூடாயிற்று.

அவன் திரும்பி, வீட்டுக்குள் அங்கிங்கும் நடந்து, மறுபடியும் ஏறி அவன்மேல் குப்புறப் படுத்தான்; அப்பொழுது பிள்ளை ஏழுவிசை தும்மித் தன் கண்களைத் திறந்தான்!

எலிசா கேயாசியைக் கூப்பிட்டு: "இந்தச் சூனேமியாளைக் கூப்பிடு" என்றான். அவள் அவனிடத்தில் வந்தபோது, அவன்: "உன் குமாரனை எடுத்துக்கொள்" என்றான். அப்பொழுது அவள் உள்ளே வந்து, அவர் பாதத்திலே விழுந்து தரைமட்டும் குனிந்து வணங்கி, தன் குமாரனை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டுப்போனாள்.