தலையைத் துலுக்கி பரிகாசம் பண்ணுதல்

சங்கீதம் 22:7-8 என்பது சிலுவையில் அறையப்பட்ட மேசியா அனுபவித்த கொடூரமான மனவேதனையை முன்னறிவித்த தீர்க்கதரிசனமாகும்: 'என்னைப் பார்க்கிறவர்களெல்லாரும் என்னை ஏளனம் பண்ணுகிறார்கள்; உதட்டைப் பிதுக்கி, தலையைத் துலுக்கி: கர்த்தர்மேல் நம்பிக்கையாயிருந்தானே, அவர் இவனை விடுவிக்கட்டும்; இவன்மேல் பிரியமாயிருக்கிறாரே, இப்பொழுது இவனை மீட்டுவிடட்டும் என்கிறார்கள்.' மத்தேயு 27:39-44-ல், இயேசுவின் சிலுவையடியில் நின்ற கூட்டம் இதே வார்த்தைகளை அச்சுப்பிசகாமல் பேசி இத்தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றியது.

1. பகிரங்க பரிகாசத்தின் பின்னணி

ரோம சிலுவை மரணம் என்பது சரீரத்தை அழிப்பது மட்டுமல்லாமல், ஒரு மனிதனின் சுயமரியாதையையும் கௌரவத்தையும் அடியோடு நசுக்கும்படி வடிவமைக்கப்பட்டது. எருசலேமின் பிரதான சாலையோரத்திலேயே சிலுவைகள் நடப்பட்டதால், பஸ்கா பண்டிகைக்கு வந்த ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அதை வேடிக்கை பார்த்தனர். சங்கீதம் 22-ல் தாவீது தம்மைச் சுற்றி நிற்கும் கூட்டத்தை வேட்டை நாய்களின் கூட்டத்திற்கு ஒப்பிடுகிறார். பரிகாசம் (*லாஅக்*) என்பது வேதனையில் துடிப்பவனைப் பார்த்து எக்காளமிட்டு சிரிப்பதைக் குறிக்கிறது.

2. தலையைத் துலுக்கின வழிப்போக்கர்கள்

சிலுவையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த இயேசுவை நோக்கி மக்கள் கூட்டமாக வந்தனர். மத்தேயு 27:39-40 பதிவு செய்கிறது: 'வழியாய் நடந்துபோகிறவர்கள் தங்கள் தலைகளைத் துலுக்கி, அவரைத் தூஷித்து: தேவாலயத்தை இடித்து, மூன்று நாளைக்குள்ளே கட்டுகிறவனே, உன்னை நீயே இரட்சித்துக்கொள்; நீ தேவனுடைய குமாரனானால் சிலுவையிலிருந்து இறங்கிவா என்றார்கள்.' எபிரெய கலாச்சாரத்தில் தலையைத் துலுக்குவது என்பது ஒருவனை எதற்கும் பயனற்றவன் என்று முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்து எள்ளி நகையாடுவதைக் குறிக்கும்.

3. ஆசாரியர்கள் அறியாமல் பேசிய வேதவாக்கு

பிரதான ஆசாரியர்களும் வேதபாரகர்களும் சிலுவையடியில் வந்து நின்றனர். தங்களின் வெறுப்பினால் குருடான அவர்கள், 1,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் தாவீது எழுதிய அதே வார்த்தைகளைத் தங்கள் வாயினால் பேசினர்: 'மற்றவர்களை இரட்சித்தான், தன்னைத்தான் இரட்சிக்கக்கூடாமற்போயிற்று; இவன் இஸ்ரவேலின் ராஜாவானால் இப்பொழுது சிலுவையிலிருந்து இறங்கிவரட்டும், அப்பொழுது இவனை விசுவாசிப்போம். தேவனை நம்பியிருக்கிறானே; அவர் இவன்மேல் பிரியமாயிருந்தால் இப்பொழுது இவனை விடுவிக்கட்டும்; நான் தேவனுடைய குமாரன் என்று சொன்னானே என்றார்கள்' (மத்தேயு 27:42-43). சங்கீதம் 22:8-ன் வார்த்தைகளை அவர்கள் அங்கே தங்களையும் அறியாமல் எதிரொலித்தனர்!

4. கல்வாரியின் மாபெரும் முரண்பாடு

அவர்கள் ஏளனமாகச் சொன்ன அந்த வார்த்தை: 'மற்றவர்களை இரட்சித்தான், தன்னைத்தான் இரட்சிக்கக்கூடாமற்போயிற்று.' இயேசுவின் பலவீனத்தைக் கேலி செய்வதாக அவர்கள் நினைத்தனர்; ஆனால் உண்மையில் அதுவே அவருடைய மீட்பின் நோக்கமாய் அமைந்தது! இயேசு தேவதூதர்களை வரவழைத்து சிலுவையிலிருந்து இறங்கித் தம்மை இரட்சித்திருந்தால், மனிதகுலம் முழுவதும் நரக ஆக்கினைக்கு இரையாகியிருக்கும். ஆடுகள் தப்ப வேண்டுமென்றால் நல்ல மேய்ப்பன் தம்மைத் தாம் காத்துக்கொள்ள முடியாது! தம்மை இரட்சிக்க அவர் மறுத்ததே, நம்மை இரட்சித்த மாபெரும் அன்பின் வெற்றி!

5. பரிகசித்தவர்களுக்கும் பாய்ந்த கிருபை

இந்த கொடூர பரிகாசங்களுக்கு இயேசு எவ்வாறு பதிலளித்தார்? எலியாவைப்போல வானத்திலிருந்து அக்கினியை வரவழைத்து அவர்களை அழிக்கவில்லை (2 ராஜாக்கள் 1:10). சிலுவையிலிருந்து அவர் பேசிய முதல் வார்த்தை: 'பிதாவே, இவர்களுக்கு மன்னியும், தாங்கள் செய்கிறது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்களே' என்பதாகும் (லூக்கா 23:34). அந்த தெய்வீக ஜெபம் அந்தகாரத்தை உடைத்தது! அவரோடுகூட சிலுவையில் தொங்கி ஏளனம் செய்த ஒரு கள்ளன் மனந்திரும்பி அன்றே பரதீசுக்குள் நுழைந்தான் (லூக்கா 23:43). பெந்தெகொஸ்தே நாளில் கல்வாரியில் தலையைத் துலுக்கின அதே ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் இருதயம் குத்தப்பட்டு மனந்திரும்பி இரட்சிப்பைப் பெற்றனர் (அப்போஸ்தலர் 2:37)!