பத்து குஷ்டரோகிகள் சுகமாதல்

எருசலேமை நோக்கிய தமது இறுதிப் பயணத்தில் சமாரியாவுக்கும் கலிலேயாவுக்கும் இடைப்பட்ட எல்லைப் பகுதியில் இயேசு சென்றுகொண்டிருந்தபோது, தூரத்திலே நின்ற பத்து குஷ்டரோகிகள் அவரை எதிர்கொண்டனர். லூக்கா 17:11-19-ல் விவரிக்கப்பட்டுள்ள இந்நிகழ்வு கீழ்ப்படிதல், விசுவாசம் மற்றும் மனிதனின் நன்றி உணர்வின் அருமை குறித்த உன்னத ஆவிக்குரிய பாடங்களை நமக்குக் கற்பிக்கிறது.

1. பொதுவான துன்பத்தில் இணைந்த கூட்டம்

நியாயப்பிரமாணத்தின்படி தனிமைப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்ததால், இந்தப் பத்து பேரும் எல்லைப் பகுதியில் ஒரு கூட்டமாக வாழ்ந்து வந்தனர். சாதாரண சூழ்நிலையில் யூதர்களும் சமாரியர்களும் ஒருவரையொருவர் தீண்டத்தகாதவர்களாக வெறுத்தனர்; ஆனால் குஷ்டரோகம் தந்த பொதுவான துயரம் அவர்களின் இனப் பிரிவினைகளை உடைத்து அவர்களைச் சகோதரர்களாக்கியது. சட்டத்தின்படி தூரத்திலே நின்று அவர்கள் உரத்த சத்தமிட்டனர்: 'இயேசுவே, ஐயரே, எங்களுக்கு இரங்கும்!'

2. குருட்டுத்தனமான கீழ்ப்படிதலின் விசுவாச நடை

இயேசு அவர்களைத் தொடவில்லை, ஜெபிக்கவுமில்லை; மாறாக ஒரு விசித்திரமான கட்டளையைக் கொடுத்தார்: 'நீங்கள் போய், ஆசாரியர்களுக்கு உங்களைக் காண்பியுங்கள்.' லேவியராகமம் 14-ன்படி நோய் முற்றிலும் குணமான பிறகே ஆசாரியனிடம் செல்ல வேண்டும். தங்கள் உடலில் கொடிய புண்கள் அப்படியே இருந்தபோதே, அவர்கள் இயேசுவின் வார்த்தையை நம்பி எருசலேமை நோக்கித் திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினர். லூக்கா எழுதுகிறார்: 'அவர்கள் போகையில் சுத்தமானார்கள்' (லூக்கா 17:14). நாம் கீழ்ப்படிந்து காலடி எடுத்து வைக்கும்போதே தேவ வல்லமை பாய்கிறது.

3. பத்தில் ஒருவனின் உன்னத நன்றி உணர்வு

அவர்கள் நடந்துகொண்டிருந்தபோதே நரம்புகள் உயிர்பெற்று, விரல்களும் கால்களும் புதுப்பிக்கப்பட்டு அற்புதம் நிகழ்ந்தது! தங்களுக்குச் சுகம் உண்டானதைக் கண்ட ஒன்பது பேர், சமுதாயத்தில் மீண்டும் இணையும் அவசரத்தில் எருசலேம் தேவாலயத்தை நோக்கி ஓடினர். ஆனால் ஒருவன்—யூதர்களால் ஒதுக்கப்பட்ட சமாரியன்—வழியிலேயே நின்றான். எருசலேம் ஆசாரியரை விட, தமக்குச் சுகமளித்த மகா பிரதான ஆசாரியர் பின்னால் இருக்கிறார் என்பதை உணர்ந்து, உரத்த சத்தத்தோடே தேவனை மகிமைப்படுத்தி, இயேசுவின் பாதத்தில் முகங்குப்புற விழுந்து நன்றி செலுத்தினான்.

4. நன்றியற்ற உள்ளத்தைக் கண்டு வருந்திய ஆண்டவர்

இயேசு அவனைப் பார்த்து மூன்று உருக்கமான கேள்விகளைக் கேட்டார்: 'சுத்தமானவர்கள் பத்துப்பேர் அல்லவா, மற்ற ஒன்பதுபேர் எங்கே? இந்த அந்நியனே ஒழிய தேவனை மகிமைப்படுத்துகிறதற்கு ஒருவனும் திரும்பிவரக் காணோமே' (லூக்கா 17:17-18). மனிதனின் நன்றியற்ற தன்மையைக் கண்டு தேவன் வேதனைப்படுகிறார். ஆபத்து வேளையில் கதறி ஜெபிக்கும் நாம், ஆசீர்வாதம் கிடைத்தவுடன் தேவனை மறந்து வாழ்வது எத்தனை பெரிய சோகம்!

5. ஆத்தும இரட்சிப்பின் பரிபூரண ஆசீர்வாதம்

இயேசு அவனிடம்: 'நீ எழுந்து போ, உன் விசுவாசம் உன்னை இரட்சித்தது' என்றார் (கிரேக்கத்தில் 'செசோகென்'—முழுமையான ஆத்தும இரட்சிப்பு). நன்றி மறந்த ஒன்பது பேருக்குத் தற்காலிக சரீர சுகம் மட்டுமே கிடைத்தது; ஆனால் திரும்பி வந்து பணிந்த சமாரியனுக்கோ சரீர சுகத்தோடு நித்திய ஆத்தும இரட்சிப்பும் கிடைத்தது. நன்றி செலுத்தும் இருதயமே தேவனுடைய பரிபூரண ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றுக்கொள்கிறது.